“น่าอยู่แบบที่คุณบอกจริงๆ ด้วย” เจนจิรู้สึกว้าว เมื่อก้าวเท้าเข้ามาด้านใน บ้านหลังนี้เหมาะจะอยู่ในวัยเกษียณแบบที่เขาบอก บรรยากาศดี น่าอยู่ และรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
“แล้วมันน่าจะดีมาก ถ้าถึงตอนนั้นผมมีคนที่ผมรักมาก คนที่ชื่อเจนจิมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้”
หญิงสาวที่เขาเพิ่งพูดชื่อไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ใจเธอตอนนี้ฟูฟ่องราวกับลูกโป่งลูกใหญ่ ดีใจที่เขาวาดวิมานเอาไว้ แล้วในนั้นมีเธอเป็นหนึ่งในคนสำคัญ
“คิดไกลเกินไปแล้วคิม คุณทำให้ฉันตอบตกลงให้ได้ก่อนดีกว่ามั้ย” เธอตัดบท พลางเดินชมมุมนั้นมุมนี้ของบ้าน
“เอาเถอะ ผมยังไม่รีบหรอก” ที่จริงแล้วการพาเธอมาที่นี่ ถือเป็นไม้เด็ดที่เขางัดออกมาใช้ ไม่พ้นคืนนี้หรอก ยังไงซะเธอก็ต้องยอมเซย์เยส ตกลงคบกับเขาอย่างแน่นอน
“คุณหิวรึยัง ถ้าหิวผมจะทำมื้อเย็นให้กิน”
“ไม่หิวมาก แต่ทำเลยก็ได้ ให้ฉันช่วยอะไรมั้ย”
“ไม่ต้องหรอก เหนื่อยเปล่าๆ คุณไปนั่งรอตรงโซฟาห้อ
