“ปล่อยนะ ปล่อยฉันนะ คนบ้า!”
เมื่อถูกเอกกวีคว้าข้อมือเอาไว้ และกระชากร่างบางให้เซถลาเข้าไปหาอกกว้าง หล่อนก็ดิ้นรนพัลวันอย่างแง่งอน
“บอกให้ปล่อยไง อย่ามายุ่งนะ”
“ไม่ให้ยุ่งได้ยังไงครับ คุณเป็นเมียผมนะ ฟ้าลดา”
“ก็แค่เมีย... แค่ผู้หญิงที่นายไม่ได้รักคนหนึ่งเท่านั้นแหละ” หล่อนตัดพ้อน้ำตาซึม “ปล่อยฉัน อย่ามายุ่งกับฉัน ไปยุ่งกับคนที่นายรักเถอะ ปล่อยสิ”
เขาไม่ปล่อย แถมยังรัดร่างของหล่อนแนบแน่นมากยิ่งขึ้น จนคนเดินผ่านไปผ่านมาต้องหันมามอง หล่อนอับอายแต่เขาไม่ยอมปล่อย
“ผมก็ยุ่งกับคนที่ผมรักอยู่นี่ไงล่ะ”
“นายพูดอะไรของนาย”
หล่อนเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา มองด้วยความไม่เข้าใจ
“ผมรักคุณนะฟ้าลดา”
“ห๊ะ?”
“ไม่ต้องมาทำหน้าตาตกใจแบบนั้นหรอก ผมรักคุณจริงๆ”
หล่อนเบิกตาค้าง ร่างกายอ่อนปวกเปียก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก
“คุณจะต้องโกหกแน่ๆ”
“ผมไม่ได้โกหกนะคนดี ผมรักคุณ... หัวใจของผมหล่นอยู่ใต้
