เดือนเพ็ญกำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อขับออกไปจากไร่ภูพนา แต่หางตาดันเหลือบไปเห็นฟ้าลดาที่ยืนกอดอกเหม่อลอยเสียก่อน หล่อนยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะเปลี่ยนใจเดินเข้าไปหาฟ้าลดาแทนการก้าวขึ้นรถ
“มายืนทำอะไรตรงนี้คะคุณหนูฟ้าลดา”
ฟ้าลดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียก พอหันมามองและเห็นว่าเป็นเดือนเพ็ญ ก็เบ้หน้าอย่างเบื่อหน่าย และจะเดินหนี แต่เดือนเพ็ญก้าวไปขวางหน้าเอาไว้เสียก่อน
“หลีกทางนะ”
“คุยกันก่อนสิคะ คุณหนูฟ้าลดา”
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ ไปให้พ้นหน้าเลยไป น่ารำคาญ”
เดือนเพ็ญแทบสติหลุดเมื่อได้ยินคำพูดจาของฟ้าลดา แต่ก็อดทนเอาไว้ และฝืนยิ้มออกมา
“เรื่องของเอกไงคะ”
ฟ้าลดาชะงักไป และนั่นก็ทำให้เดือนเพ็ญรู้ทันทีว่าตัวเองกำลังจะชนะ
“คุณรู้ไหมคะว่าเอกกับฉันน่ะคบกันมานานแค่ไหนแล้ว”
“ฉันไม่จำเป็นต้องรู้นี่ เธอไม่ใช่คนที่ฉันต้องใส่ใจ หลีกทางไปได้แล้ว”
เดือนเพ็ญยังไม่ยอมหลีกทาง และพล่ามต่อไปอย่างร้ายกาจ
“ฉัน
