“เดือน... ผมมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับคุณ”
“เรื่องอะไรเหรอคะเอก” เดือนเพ็ญคิดว่าเป็นเรื่องดี จึงยิ้มไม่หุบ
“เรื่องฟ้าลดา”
“ทำไมล่ะคะ คุณหนูฟ้าลดาสร้างวีรกรรมอะไรให้เอกต้องปวดหัวอีกล่ะ หรือว่าหนีกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วล่ะคะ”
เดือนเพ็ญหัวเราะคิกคัก แต่เอกกวีกลับเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฟ้าลดากลับกรุงเทพฯ”
“เอ่อ...” พอถูกถามโดยไม่ทันได้ตั้งตัวก็อดที่จะอึกอักไม่ได้ แต่ก็หาคำแก้ตัวได้ในที่สุด “ก็เมื่อเช้าน่ะค่ะ เดือนเจอคุณฟ้าลดาก่อนจะกลับ และเห็นเธอยืนหน้าเศร้าๆ อยู่ก็เลยถามว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าเบื่อที่กันดารที่นี่เต็มที่แล้วค่ะ คิดถึงแสงสีที่เมืองกรุง อ้อ... แล้วก็เห็นว่าคิดถึงผู้ชายที่นั่นด้วยนะคะ”
“หยุดใส่ร้ายฟ้าลดาได้แล้ว เดือน”
“คะ?”
เดือนเพ็ญตกใจกับคำพูดของเอกกวี หล่อนหรี่ตามองเขา
“เอกว่าอะไรนะคะ”
“ผมบอกให้คุณเลิกใส่ร้ายฟ้าลดาได้แล้ว ผมรู้ความจริงหมดแล้ว”
“นี่เอกพูดอ
