บทที่ 20
แอรินเริ่มต้นใหม่
วันต่อมา
แสงอาทิตย์สดใสแผ่ความอบอุ่นปกคลุมเมืองหลวง บนท้องถนนการจราจรแออัดทำให้แท็กซี่คันสีชมพูไม่ขยับไปไหน แอรินควักเงินออกมาจากกระเป๋าจากนั้นยื่นให้กับคนขับ เธอเปิดประตูก้าวลงจากรถจ้ำอ้าวไปยังร้านอาหารที่ห่างออกไปไม่ไกลจากที่นี่ทันที นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกถ้าเกิดรอให้รถเคลื่อนไปถึงคงจะใช้เวลาอย่างต่ำเกือบสิบนาที เดินทอดน่องตามทางเดินไปไม่กี่นาที ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่นั้นมองเห็นร้านอาหารตั้งอยู่เบื้องหน้า
ร้านอาหารตกแต่งด้วยสไตล์วินเทจ โต๊ะไม้ทรงกลมถูกล้อมรอบด้วยเก้าอี้เบาะลายดอกไม้แสนน่ารัก โคมไฟประดับห้อยลงมาจากเพดาน บรรยากาศอวลกลิ่นหอมของขนมหวานให้กลิ่นอายความอบอุ่น
“มาแล้ว รอนานไหมติน” ติน เพื่อนที่นัดมาทานข้าวด้วยกันวันนี้นั่งรออยู่ภายในร้านก่อนแล้ว เขาจองโต๊ะติดริมหน้าต่างพลางโบกมือและมอบรอยยิ้มเมื่อเห็นแอรินก้าวเท้าเข้ามา
“มานั่งก่อนสิ” น้ำเสีย
