บทที่ 23
พี่อย่าทิ้งผม
ต่อจากตอนที่แล้ว
ท้องฟ้าอันสดใสกลุ่มเมฆสีขาวลอยตัวอยู่นิ่งๆ อากาศเย็นสบายไม่ร้อนหรือหนาวจนเกินไป ภายในห้องมืดสลัวมีเพียงแสงสว่างจากทางด้านนอกลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาทาบลงบนพื้น รูปร่างสูงใหญ่นอนหลับสนิทบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์
วินาทีต่อมาเขาพลิกกายหยาบมาอีกฝั่ง ท่อนแขนโอบกอดร่างบางของผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างกัน ทว่าพระศุกร์ก็ต้องเบิกตาโพลงโตด้วยความตกใจเมื่อพบกับความว่างเปล่า
พระศุกร์ขยับเขยื้อนร่างกายลุกขึ้นนั่งในทันที รอยยับบนผ้าปูที่นอนสีขาวบ่งบอกว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่แค่ฝัน แอรินอยู่กับเขาจริงทว่าตอนนี้กลับพบแต่ความว่างและมีเพียงหนุ่มวัยสิบเก้าปี นอนอยู่เพียงลำพัง
"แอริน" กลีบปากหนาเปล่งวาจาเรียกชื่อเธอ ความหวังอยู่ตรงประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทถัดมาพระศุกร์เหวี่ยงท่อนขาลงจากเตียง สาวเท้าเดินตรงไปยังห้องน้ำทันทีทันใด
เสียงฝีเท้าคู่ใหญ่เดินมาหยุดตรงด้านหน้า ความเ
