ตอนเย็น
คอนโดมิเนียมย่านดังผู้คนพลุกพล่าน รถมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านเข้ามาก่อนจะสลับกันออกไป ภาพบรรยากาศแสนวุ่นวายถูกจับจ้องโดยชายหนุ่มรูปร่างสูง มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงจากพวงมาลัยเปลี่ยนมาวางตรงหน้าตักของตัวเอง ลมหายใจร้อนพ่นออกมาแผ่วเบาถัดมาดวงตาคู่คมละสายตาจากภาพเบื้องหน้าหันมามองจอสมาร์ตโฟน
“อยู่ห้องไหม” ทันทีที่ปลายสายตอบรับพระศุกร์เอื้อนเอ่ยวาจาที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
(อะไรทำให้เราโทรหาพี่ได้เนี่ย อยู่ห้องค่ะกำลังจะลงไปเอาข้าวที่สั่งพอดีเลย) คนปลายสายตอบ
“งั้นรออยู่ข้างล่างนะ มารับด้วย”
(ว่าไงนะ นี่พระศุกร์มาถึงคอนโดพี่แล้วเหรอ)
“ครับ ผมรอพี่ข้างล่างนะ” เมื่อวางสายเสร็จพระศุกร์เปิดประตูก้าวลงจากรถหรู นับเป็นครั้งแรกที่เขามาถึงที่นี่ด้วยความตั้งใจของเขาเอง แต่ก็น่าแปลกใจที่แอรินรู้ที่อยู่ของเขาโดยที่ยังไม่ทันถามสักคำ
ผ่านไปเกือบห้านาทีคนตัวเล็กสวมเสื้อยืดคู่กับกางเกงขาสั้น แอริ
