บทที่ 27
มื้อหรูบนเรือ
ต่อจากตอนที่แล้ว
ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสแสงแดดส่องสว่างทาบทาลงมาอาบไหล่ตึกส่งผลให้ทอดเงาลงมากระทบพื้นถนน อากาศปลอดโปร่งไม่มีเมฆฝนก่อตัว สายลมพัดผ่านมาพอให้รู้สึกเย็นสบาย ตึกหัวโค้งหลังนี้ตั้งตระหง่านแถวชุมชนเก่าแก่มานานหลายสิบปี ขณะที่ร่างสูงของเฟยหลงกำลังนั่งรออยู่บนโซฟาตัวเก่า คนตัวเล็กสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนขายาวยืนล้างจานอยู่ภายในห้องครัวเล็ก ๆ
ร่างเล็กของอาม่าทับทิมค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น ก่อนจะขยับปากพูดประโยคหนึ่งที่ทำเอาหมวยลินถึงกับหยุดชะงัก
“ถ้าลื้อจะตกลงคบกับคนนี้ ลื้อก็ไปคุยกับอาพีทให้รู้เรื่อง อย่าให้อาพีทมารอลื้อเลย อั๊วะเห็นอาพีทชอบลื้อมาตั้งแต่สมัยเรียน ถ้าไม่คิดอะไรก็ปฏิเสธไป อย่าไปให้ความหวังเขาเลย”
“หมวยว่าจะไปคุยกับพี่พีทอยู่ที่ทำงานค่ะ จริง ๆ หมวยเคยปฏิเสธไปแล้วนะคะ แต่ก็เห็นในความพยายามเลยอยากลองดู ยังไงแล้วหมวยก็คงจะไม่ได้คิดอะไรกั
