“เลิกร้องไห้ได้แล้วเดี๋ยวเครื่องสำอางจะออกหมดนะ มานี่มาเดี๋ยวเฮียให้กำลังใจ”
เมื่อสิ้นสุดประโยคนั้นร่างสูงของเฟยหลง ยื่นมือแกร่งดึงคนตัวเล็กเข้ามาแนบชิด ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ยื่นดวงหน้าลงมาจูบตรงหน้าผากของหมวยอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มส่องประกายอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลประกายทอง สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานละมุนอย่างไม่กะพริบตา
“หมวยขออะไรได้ไหมคะ” เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงละมุนละไม ฝ่ามือบอบบางเอื้อมมาจับมือของเฟยหลง
“ว่ามาเลยครับ จะขออะไรก็ได้” เขาตอบ
“อย่าเพิ่งมีแฟนนะคะ รอหมวยใช้หนี้ก่อนอีกไม่กี่เดือนแล้วจากนั้นหมวยจะขอเฮียเป็นแฟน รอหมวยก่อนนะคะ”
เฟยหลงจ้องเธออยู่ครู่ใหญ่รอยยิ้มกว้างจึงค่อย ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา อดเอ็นดูคนตัวเล็กไม่ได้ฝ่ามือหนาจึงเอื้อมมาลูบศีรษะของหมวยอ่อนโยน ไม่บ่อยครั้งนักที่เฟยหลงจะแสดงออกในมุมอบอุ่นแบบนี้กับเธอ เห็นเธอเจ็บปวดเขาเองก็รู้สึกปวดใจมากเช่นกัน
“หึ เฮีย
