บทที่ 17
คุณจางขอโทษ
วันต่อมา
แสงอาทิตย์ส่องสว่างผ่านเมฆบาง ๆ สร้างแสงสลัวสาดกระทบพื้นปูนสีขาวตัดกับสวนหย่อมสีเขียวขจี สายลมเย็น ๆ พัดผ่านพาเอาใบไม้พลิ้วไหวตาม อากาศปลอดโปร่งไม่มีสัญญาณของพายุ ไม่มีหมอกควัน สตรีรูปร่างเล็กหอบร่างกายอิดโรยของตัวเองลงมาฝากเงินที่ตู้หน้าธนาคาร เรือนร่างอรชรสวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีฟ้าอ่อนจับคู่กับกางเกงยีนขาสั้น เรียวขากำลังก้าวไปตามทางเดินส่วนฝ่ามือบอบบางเลื่อนลงมากุมหน้าท้องของตัวเอง บทรักแสนเร่าร้อนทำเอาเธอไม่อยากลุกขึ้นจากเตียง เพียงแค่ขยับตัวร่างกายก็ปวดไปทั้งร่าง ใบหน้าได้รูปอ่อนหวานดูเป็นธรรมชาติปราศจากเครื่องสำอาง
ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทองจ้องมองน้ำเต้าหู้ที่ตั้งร้านขายอยู่ริมทาง ลำคอกลืนน้ำลายหลายครั้งก่อนจะเลื่อนลงต่ำมองธนบัตรในมือของตัวเอง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่พักใหญ่ต่อมาบอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำก้าวมายืนอยู่ด้านข้างเธอ
“เอาน้ำเต้าหู้สองคร
