โซนอาหารของบริษัทตกแต่งด้วยโทนสีขาว ไม่ว่าจะโต๊ะและเก้าอี้ดีไซน์โมเดิร์นดูทันสมัย พื้นกระเบื้องสีขาวสะท้อนแสงไฟจากด้านบนเพดานระยิบระยับ ผู้คนในชุดทำงานต่างยืนเรียงแถวเพื่อรออาหาร บ้างก็นั่งจับกลุ่มกินข้าวพร้อมหน้า
เรือนร่างอรชรเดินมาหยุดด้านหน้าของหางแถว ผู้ชายตัวสูงยืนอยู่ใกล้ชิดอมยิ้มเล็ก ๆ ด้วยความลืมตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มากินข้าวพร้อมกับเธอ แม้ว่าจะทำงานที่เดียวกันก็ตามแต่ไม่มีโอกาสได้เดินข้างผู้หญิงที่ตนแอบชอบเลย
“เราไปนั่งตรงนู้นกันดีกว่า ติดหน้าต่างกำลังดีเลยค่ะ” ขณะที่บอกเขาด้วยเสียงชัดถ้อยชัดคำ นิ้วมือเรียวชี้ไปยังที่นั่งติดหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นวิวตึกสูงตั้งเรียงรายกันไปสุดลูกตา แม้ว่าใบหูจะฟังสิ่งที่หมวยเอื้อนเอ่ยแต่สายตาคู่นั้นเอาแต่จ้องเธออย่างไม่เคลื่อนหนีไปไหน
“พี่พีทคิดว่าไงคะ พี่พีทได้ยินที่หมวยพูดไหมเนี่ย”
“ฮะ ว่าไงนะ ได้ยินครับ” คนตัวเล็กเอ่ยเรียกชื่อ
