บทที่ 22
มันเริ่มแล้ว
คอนโดเฟยหลง
ม่านรัตติกาลคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วท้องฟ้า ภายในห้องมืดสนิทไม่มีแสงสว่างใดนอกเสียจากความสว่างจากด้านนอกส่องลอดผ่านเข้ามากระทบพื้นลายหินอ่อน ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเท้าออกมาจากห้องนอน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำจับคู่กับกางเกงขายาว ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักสวย เส้นผมสีดำขลับดูนุ่มสลวยปล่อยให้เป็นทรงธรรมชาติ
ลำคอแกร่งรับกับไหล่กว้างอกผาย นำสายตาลงมาสู่เอวคอดและท่อนขาที่ยาวได้สัดส่วน ท่วงท่าการเคลื่อนไหวดูมั่นใจและสง่างาม สไตล์การแต่งตัวผสมผสานระหว่างความหรูหราและความเท่ได้ลงตัว
มือแกร่งเลื่อนลงต่ำก่อนจะค่อย ๆ พับแขนเสื้อเชิ้ตของตัวเอง ขณะเดียวกันร่างสูงสาวเท้าตามโถงทางเดินผ่านความมืดมิดมาหยุดตรงประตูห้อง ระหว่างที่เฟยหลงโน้มตัวลงมาใส่รองเท้า วินาทีถัดมาปลายเท้าเปล่าของเรือนร่างอรชรก้าวมาหยุดด้านหลังของเขา เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น
