หลายนาทีต่อมาสตรีรูปร่างเล็กสาวเท้าไปตามทางเดิน ก่อนจะมาหยุดท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังทยอยกลับบ้าน ใบหน้าของเธอไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ สมองของเธอว่างเปล่า พยายามมองหาร้านอาหารที่เปิดรับพนักงาน แต่วินาทีต่อมาฝ่ามือของใครบางคนเอื้อมมาแตะไหล่เธอเบา ๆ ส่งผลให้หมวยลินหันขวับไปมอง
“พี่พีท” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับเรียกชื่อเขา ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทองคู่นั้นมองผู้ชายเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบตา
“ทำไมยังไม่กลับบ้านเลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ” พีทถาม
“อ๋อ พอดีหมวยเดินหาร้านอาหารแถวนี้ดูค่ะ”
“หมวยจะไปกินข้าวเหรอ ให้พี่เลี้ยงไหม”
“เปล่าค่ะ หมวยจะหางานเพิ่ม” ถ้อยคำของหมวยไม่สื่อถึงความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้นราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิต
“หมวยหางานเพิ่มเหรอ? มีเรื่องต้องใช้เงินหรือเปล่า”
“พอดีหมวยอยากส่งเงินไปให้อาม่าค่ะ ยังไงหมวยขอเดินหาร้านอาหารแถว ๆ นี้ดูก่อนนะคะ”
“แล้วหมวยจะกลับตอนไหน ให้พี่ไปส่งที่บ้านนะ” คนตั
