จวินอี้ยืนมองภาพของไนต์คลับ ท่ามกลางซากเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาดและแก้วแตกเป็นเสี่ยง ร่างไร้วิญญาณถูกลากออกไปจากไนต์คลับ เลือดสีแดงฉานไหลรวมกันเป็นแอ่งเล็ก ๆ บนพื้นกระเบื้อง ไนต์คลับที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนดูครึกครื้น กลายเป็นซากสนามรบที่ไม่มีคนรอดชีวิตกลับไป
สายตานิ่งเรียบจับจ้องความพินาศเบื้องล่าง กำปั้นทุบราวบันไดอย่างจัง ก่อนที่จวินอี้จะสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย
“แม่งเอ๊ย!! พังยับไอ้เวร!”
เงาไฟจากด้านบนเพดานกระทบดวงหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มรูปร่างกำยำก้าวเท้าขึ้นบันไดมายืนด้านข้างน้องชาย
“กูว่าแล้วมันต้องมา มึงประหม่าเกินไป คราวหน้ามันอาจจะไม่ได้ทำแค่นี้ก็ได้”
“แล้วถ้าไอ้จักรมันทำมากกว่านั้นล่ะเฮีย”
“มึงไม่ต้องห่วง กูไม่ปล่อยให้มันทำอะไรได้มากกว่านี้หรอก”
“ยังไงผมจะเพิ่มความปลอดภัยกว่านี้ เฮียกลับไปพักเถอะ ส่วนเรื่องที่เหลือผมจัดการเอง”
“เรื่องนี้ปิดให้เงียบ เคลียร์กับตำรวจด้วย”
“รู้แล
