“มีอะไรอีกคะ เมตต์ ชัญญ่าว่าชัญญ่าพูดชัดเจนแล้วนะ ว่าชัญญ่าจะไม่เป็นเมียน้อยใคร ถ้าคุณไม่กล้าขัดใจพ่อ ก็เลิกยุ่งกับชัญญ่าได้แล้ว”
“ที่รัก เดี๋ยวก่อนสิครับ ฟังผมก่อน ชัญญ่ารอผมหน่อยไม่ได้หรือครับ ผมจำเป็นจริงๆ ที่ต้องแต่งงาน คุณก็รู้ว่าพ่อผมเป็นคนยังไง ถ้าท่านบอกจะตัดหางปล่อยวัดผม แปลว่าท่านทำแน่ๆ คุณรอผมหน่อยได้ไหม ผมจะรีบหย่าจากศศิให้เร็วที่สุด”
“ไม่ค่ะ ขนาดพ่อบอกให้แต่ง คุณยังต้องแต่งเลย ถ้าคุณจะหย่า แล้วพ่อคุณไม่ยอม จะตัดหางปล่อยวัดคุณอีกล่ะ ยังไงคุณก็ไม่มีทางหย่ากับเด็กนั่นได้หรอกค่ะ เชื่อชัญญ่าสิ”
มันจริงตามที่เธอพูดทุกอย่าง และคือสิ่งที่เขายังกังวลอยู่ในตอนนี้ ว่าถ้าหากชัญญาภัคยอมที่จะรอเขา แต่เขาดันหย่าขาดจากศศิกานต์ไม่ได้จะทำยังไง
“ผมรักคุณมากนะ ชัญญ่า ขอโทษที่หลุดจากการครอบงำของพ่อไม่ได้”
เสียงของเขาเศร้าลงจนเธอเองก็อดใจหายไม่ได้ ต่อให้เธอจะไม่ได้รักใคร่ใยดีในตัวเขาขนาดนั้น
