“เข้ามาหน่อย”
เธอกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ คิดว่าต้องโดนด่าหนักแน่งานนี้ เธอเตรียมใจก่อนเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างเงียบเชียบ
“จริงเหรอลูก” บิดาถามคำแรกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอเหลือบมองคนป่วยที่ยังนอนหลับสนิทไม่รู้สึกรู้สา
“หนูขอโทษค่ะ”
“แกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ไม่นานนี้ค่ะ หนูก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเป็นเขา” น้ำเสียงสำนึกผิดของเธอไม่ได้ทำให้มารดาหายเคืองเลยสักนิด เพ็ญนภาอยากจะมะเหงกลูกจริง ๆแล้วตอนนี้
“ไม่อยากเชื่อเลย เขาคือลูกชายของคุณท่านจริงๆเหรอเพ็ญ”
“จริงค่ะ นี่เขาล่ะ เมื่อหลายวันก่อน มีข่าวรถเขาตกเหวระเบิด ฉันก็คิดว่าเขาตายไปแล้ว เหมือนกับที่ทุกคนคิด แต่พอมาเห็นเขานอนอยู่ที่นี่กับตา ฉันถึงได้รู้ว่าคนที่คุณช่วยชีวิตไว้ ก็คือเขา เขายังไม่ตาย”
ใช่...เขายังมีชีวิตอยู่...แต่เขายังจำตัวเองไม่ได้
“เขาไม่ควรอยู่ที่นี่” ศักดาตัดสินใจอย่างนั้น ซึ่งทำให้ลูกสาวของเขาถึงกับใจแป้ว
“ตอนนี้
