บทที่ 4 วงเหล้าของเราสามคน

หลังจากทานมื้อเย็นที่ค่อนข้างดึกจนแล้วเสร็จ แทนคุณก็จัดการเปิดเหล้าบริการเพื่อนซี้ของแฟนเด็กให้อีกฝ่ายได้ดื่มย้อมใจ ตอนนี้พวกเราสามคนนั่งล้อมวงกันอยู่หน้าโซฟาในสภาพกรึ่มเล็กน้อย เว้นแต่คนที่มีเรื่องทุกข์ใจเป็นพิเศษในวันนี้ที่ดูจะเมากว่าคนอื่น “ไอ้พี่ธี! เอิ้ก! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!!” ลูกพีชสบถด่าออกมาด้วยน้ำเสียงยืดยาน ก่อนจะเอนตัวไปซบหน้าลงบนไหล่ของเพื่อนสนิทที่นั่งถัดออกไป มือขาวเอื้อมออกไปหมายจะหยิบแก้วของยิปซีที่ยังมีแอลกอฮอล์สีอำพันบรรจุเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคว้ามันไว้ได้ อีกฝ่ายก็ยกออกไปเสียก่อน “อีพีช! พอแล้ว! นี่แกเมามากแล้วนะ” ปรียาดาหันไปบอกกับคนข้าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง ขณะที่เลื่อนแก้วของตัวเองไปซ่อนไว้ที่ด้านหลัง ทว่าคนที่ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหล้าพอถูกขัดใจเข้าก็ออกอาการฮึดฮัด ก่อนจะจับเจ้าเพื่อนรักตัวเล็กเขย่าตัวไปมาด้วยความไม่พอใจ “อึก! เมาซะที่ไหน? ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย~” “ไม่เมาบ้านแกสิ! ขนาดนั่งให้ตรงยังทำไม่ได้ ยังจะมีหน้ามาเถียงฉันอีก!” เพราพูดอะไรก็โดนขัดไปหมด ลูกพีชเลยเผลอกลอกตามองเพดานด้วยความขัดใจ แต่หลังจากนั้นเขาก็ต้องสะดุ้งเฮือกขึ้นมาเพราะโดนยิปซีหยิกที่สีข้างเข้าให้ เล่นเอาเขาอดไม่ได้ที่จะหันไปฟ้องแทนคุณซึ่งนั่งไกลออกไปด้วยท่าทางงอแง “โอ๊ย! พี่แทน~ ยิปมันรังแกพีชอ่ะ! พี่แทนจัดการให้พีชที” แทนคุณที่ถูกคนรักหันขวับมามองก็รีบยกมือยอมแพ้ทันที ก่อนจะตอบกลับคำพูดนั้นขณะที่หันไปแย้มยิ้มให้แฟนสาวอย่างออดอ้อนเอาใจ “ถึงพีชจะพูดแบบนั้น แต่อย่างพี่จะไปขัดใจยิปได้ยังไง? เห็นอย่างนี้ พี่ก็กลัวเมียนะรู้ไหม? ขืนขัดใจยิปซีแล้วคืนนี้พี่ถูกไล่ออกจากห้องขึ้นมา จะให้พี่ทำยังไงหื้ม?” แต่แม้จะถูกพูดมาแบบนั้น คนที่เมาจนหัวทิ่มกลับไม่คิดว่านั่นเป็นปัญหา ก่อนจะโผไปหายิปซีแล้วกอดเอาไว้เสียแน่นหนึบ “ถ้าถูกไล่เดี๋ยวคืนนี้พีชให้ยืมห้องเอง ส่วนคืนนี้พีชก็นอนกับยิปไง~” “ไอ้คุณเพชรชรัชต์!!! แกชักจะเมาจนเพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะรู้ไหม” ปรียาดาบ่นคนที่กอดรัดตัวเองอย่างเอือมระอา ขณะที่ใช้มือผลักศีรษะของคนที่กลิ่นเหล้าหึ่งไปหมดให้ถอยห่างไปจากตน “กรี๊ด! หยาบคาย! แกอย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อที่แมนขนาดนั้นได้ไหม ฉันขนลุก!” “ชื่อก็ชื่อตัวเองแท้ ๆ ทำมาดัดจริตขนลุก! ถ้าไม่อยากให้เรียกชื่อนั้นก็เลิกกินเหล้า แล้วทำตัวว่าง่าย ๆ กลับไปนอนที่ห้องตัวเองได้แล้ว!” พอเห็นว่าเพื่อนเริ่มจะหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาจริง ๆ แล้ว ลูกพีชก็หงอยลงไปทันตา เอาจริง ๆ เขาก็รู้ตัวแหละว่าเมา แต่คนมันไม่อยากอยู่คนเดียวตอนนี้นี่หว่า... สู้เอาเวลานั้นมาต่อล้อต่อเถียงกับยิปซีเหมือนอย่างเมื่อกี้นี้ยังจะรู้สึกดีกว่าเป็นไหน ๆ “อึก! ฉันเลิกดื่มก็ได้ แต่คืนนี้ฉันขอนอนกับแกที่นี่ได้ไหม?” เขาพูดเสียงอ่อย ก่อนจะเอื้อมไปจับมือของเจ้าของห้องนี้เอาไว้ ซึ่งนั่นทำให้ยิปซีเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะปกติคนที่งอแงแบบนี้จะเป็นเธอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าบทบาทของพวกเราสลับกันเสียอย่างนั้น “เพราะ?” “ก็ฉัน...ไม่อยากอยู่คนเดียวตอนนี้นี่นา” พรึ่บ! ร่างบางลุกพรวดขึ้นกลางห้องทันทีที่ได้ยินเหตุผลนั้น ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยอีกสองคู่ที่กำลังจับจ้องมา เธอเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นดี เพราะถ้าไม่ได้ไม่ไหวจริง ๆ คนอย่างลูกพีชไม่มีทางขอร้องอะไรแบบนี้เด็ดขาด ซึ่งนั่นทำให้ปรียาดาไม่ลังเลเลยที่จะตอบรับคำขอของอีกฝ่าย “ยิป?” “เดี๋ยวฉันจะไปปูที่นอนให้ แต่คืนนี้พี่แทนเขาก็จะค้างที่นี่เหมือนกัน แกนอนข้างเตียงได้รึเปล่า?” “ได้ ขอบใจนะ” กว่าจะพาลูกพีชไปเข้านอนและกล่อมให้สงบลงได้ ปรียาดาก็ต้องใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง เธอนั่งฟังเพื่อนที่พร่ำเพ้อพรรณนาเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย ๆ จนอีกฝ่ายผล็อยหลับ ก่อนที่ยิปซีจะปลีกตัวออกมาหาคนรักที่ยังนั่งดื่มต่อไปที่โซฟา “พี่แทน เรื่องเมื่อตอนหัวค่ำ...ยิปขอโทษนะคะ” หญิงสาวที่เข้าไปกอดคนรักจากด้านหลังกระซิบบอกออกไปด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องค้างคา แต่จะให้ทำยังไงได้เพราะทางลูกพีชเองก็มีเรื่องด่วนเหมือนกันนี่นา สุดท้ายแทนที่พวกเราจะได้สวีทกันสองต่อสองอย่างที่ไม่ได้ทำมานาน ก็กลับกลายเป็นว่ามีเพื่อนของเธอมาขอนอนด้วยที่ห้องเสียอย่างนั้น “ไม่เป็นไรหรอกยิป มันเป็นเรื่องสุดวิสัยนี่ครับ” เพราะเข้าใจถึงเหตุผลในข้อนั้นดี แทนคุณซึ่งไม่ได้ติดใจอะไรเป็นพิเศษจึงหันไปหอมแก้มนุ่ม ๆ ที่คลอเคลียอยู่แถวใบหน้าตัวเองครั้งหนึ่งให้ชื่นใจ ปรียาดาที่ได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้มสดใส ก่อนจะเหลือบมองไปยังนาฬิกาที่ติดไว้บนผนัง “คืนนี้ก็ดึกมากแล้ว พวกเราเข้านอนกันเลยดีไหมคะ? พรุ่งนี้พี่ต้องออกไปทำงานแต่เช้าด้วยนี่นา ถ้าไม่รีบไปพักผ่อนเดี๋ยวจะตื่นไม่ไหวเอานะ” “หนูดื่มกับพี่อีกแก้วหนึ่งได้ไหม แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปนอนกัน” “จะให้ดื่มอีกแก้วมันก็ได้อยู่หรอก แต่เพียว ๆ ทั้งแก้วแบบนี้...ยิปไม่น่าไหวนะคะ” “...นะครับที่รัก” พอถูกขอร้องมาแบบนี้ คนที่ใจอ่อนเป็นทุนเดิมอย่างยิปซีก็ได้แต่พยักหน้ายอมรับอย่างว่าง่าย ตากลมจ้องมองแฟนหนุ่มวัยทำงานที่กระดกเหล้าในแก้วเข้าไปคำใหญ่ ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายรั้งศีรษะเธอเข้าไปใกล้และประกบปากของพวกเราเข้าด้วยกัน ของเหลวขมปร่าแสบคอค่อย ๆ ถูกถ่ายทอดเข้ามาในโพรงปากของเธอ ก่อนจะไหลลงไปตามลำคอที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างกะทันหัน ลิ้นร้ายที่สอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อพรากเอาสติของยิปซีให้พร่าเลือนลงได้ในพริบตาสั้น ๆ พร้อมกับลมหายใจที่ถูกชายผู้เป็นที่รักช่วงชิงไปอย่างหิวกระหาย ในตอนที่เธอเกือบจะหายใจไม่ทัน แทนคุณก็ยอมที่จะผละห่างออกไป ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ประกบริมฝีปากเข้ามาใหม่พร้อมกับน้ำอำพันสีใสที่ถูกป้อนมาให้ถึงปาก ซึ่งกว่าที่เหล้าแก้วนั้นจะหมดลง ปรียาดาที่ตัวร้อนผะผ่าวก็นอนเหลวอยู่ในอ้อมกอดของคนรักไปเสียแล้ว “พี่แทน~” เจ้าของชื่อมองคนที่เรียกตัวอย่างเลื่อนลอยด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปลูบไล้พวงแก้มใสด้วยความหลงใหลอย่างไม่อาจปิดบัง สายตาหยาดเยิ้มของเด็กสาววัยขบเผาะที่ตอนนี้ปีนขึ้นมานั่งบนตักและซุกหน้าอ้อนอยู่แถวซอกคอทำเอาร่างกายของแทนคุณรู้สึกร้อนวาบขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะอารมณ์ที่เพิ่งสงบไปไม่นานกำลังเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมา ก็นะ... เมื่อกี้นี้ตอนที่อาบน้ำเขาไม่ได้ชักว่าวต่อ เนื่องจากคิดว่าคืนนี้หลังจากที่น้องพีชกลับไปคงจะมีโอกาสได้สานต่อกับแฟนสาว ถึงแม้นว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้กลับไปอย่างที่คิด แต่ป่านนี้ก็คงจะหลับลึกไปแล้วเพราะฤทธิ์เหล้า ดังนั้นถ้าเขาจะแค่แทะเล็มนิด ๆ หน่อย ๆ ก็คงไม่เป็นไรหรอก...มั้ง “ไปที่เตียงกันนะครับ หนูยังลุกไหวอยู่ไหม”