กันติชารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วปลุกมยุราที่เมาหลับไปนานแล้ว
“มายด์ ตื่น มายด์ ตื่นสิ”
“อือ อะไรวะกานต์ เช้าแล้วเหรอ”
“เช้าบ้าอะไรล่ะ ตีหนึ่ง แต่ฉันกำลังจะกลับแล้ว แกจะกลับพร้อมฉันไหม เดี๋ยวไปส่งที่หอ”
“อ้าว ทำไมถึงกลับ ก็ไหนว่าเราจะนอนที่นี่ไง บ้านน้ำตาลนอนสบายมากเลย”
“ฉันไม่มีวันนอนบ้านนังเพื่อนทรยศเด็ดขาด ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่านังน้ำตาลมันไม่ใช่คนดี ที่เห็นว่ามันซอฟท์ลงไปเพราะมันสร้างภาพ เมื่อก่อนมันเห็นพวกเราเป็นเบ๊ยังไง ตอนนี้มันก็ยังเป็นอย่างนั้น”
กันติชาตวาดแหวอย่างเหลืออด อะไรก็ยอมได้ แต่มาแย่งผู้ชายกันซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้เธอยอมไม่ได้ ก็เจนณรงค์คนนั้นทั้งหล่อ ทั้งเท่ ท่าทางร้าย ๆ นั่นยิ่งทำให้เธอใจสั่น ผู้ชายคนนี้ควรจะเป็นของเธอเท่านั้นถ้าไม่ถูกเพื่อนรักที่มีเพียบพร้อมทุกอย่างมาฉกไปหน้าตาเฉย
“เกิดอะไรขึ้นวะกานต์ แกใจเย็น ๆ”
มยุราหายเมาเป็นปลิดทิ้ง เธอลุกขึ้นมานั่งแล้วรั้งเพื่อนรัก
