เจนณรงค์ตักผัดผักรวมมิตรใส่จานให้นาตาลี รู้ทั้งรู้ว่าเธอกินยากและไม่ชอบผักที่มีสีเขียวแทบทุกชนิด เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อยแล้วเขี่ยผักที่เขาตักให้ทิ้งแล้วกินแต่กุ้ง
“กินผักเข้าไปด้วย เป็นเด็กหรือไงถึงเขี่ยผักทิ้ง”
“น้ำตาลโตแล้วค่ะ แล้วก็ไม่ชอบกินผัก”
เธอตวัดสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ ข่มขืนร่างกายเธอแล้วยังคิดจะข่มขืนจิตใจ บังคับให้เธอต้องกินในสิ่งที่ไม่ชอบด้วยหรือ เขาจะทรมานเธอไปถึงไหน แค่นี้เธอเองก็สำนึกในความผิดบาปแล้ว
“คนโตเขาไม่เขี่ยผักทิ้งแล้วหันมาเถียงคนอื่นฉอด ๆ อย่างนี้หรอกนะ”
“ก็เพราะน้ำตาลโตแล้วไง พี่ถึงไม่ควรมายุ่ง น้ำตาลจะกินอะไรมันก็เรื่องของน้ำตาล”
“อืม เธอจะกินอะไร พี่ไม่ควรยุ่งจริง ๆ ด้วย”
ดวงตาคมกริบวาบลึกมองคนตัวบางอวดดีด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รู้สึกแค่ว่ามันชวนขนลุกเสียเหลือเกิน แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี
“พี่น้ำตาลคะ คืนนี้นอนกับหนูไหมคะ”
คนตัวเล็กทำลายบรรยา
