“แทง ที่ไม่ได้แปลว่า แทงมีด..”

พนักงานในชุดดำหรูดูเป็นระเบียบก้มวางแก้วลงทีละใบ แก้วแรก เป็นค็อกเทลสีฟ้าใส แก้วสอง เป็นวิสกี้โรยผลไม้หั่นบาง แก้วสาม เป็นช็อตเรียงกันหกแก้วบนถาดเงิน แสงไฟนีออนสะท้อนกับเหล้าในแก้วจนดูสวยแปลกตา “ขออนุญาตเสิร์ฟเครื่องดื่มครับ” พนักงานเอ่ยพร้อมวางแก้วลงตรงกลางโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ปันปันพยักหน้าแบบไม่คิดมาก มือเอื้อมไปหยิบแก้วช็อตมาหมุนเล่นเบา ๆ ขณะที่เพลงเคล้าผ่านโสตประสาทจนหัวใจเต้นตามจังหวะ ตะวันยกเบียร์ขึ้นจิบก่อนเอ่ยขึ้น “กูชวนเพื่อนกูมาด้วยนะ น่าจะใกล้ถึงแล้ว” คิตตี้หันไปทำตาโตทันที “ใครว่ะ พวกกูรู้จักป่ะ” “มันมา เดี๋ยวมึงก็รู้จักเองแหละ” ตะวันยักคิ้ว ดื่มต่อไม่สนใจสายตาสามคู่ที่มองมา “เออ ๆ มาหลายคนก็ดี จะได้สนุก” ปันปันตอบพลางเอนหลัง เอาข้อศอกพาดพนักโซฟาอย่างชิล ๆ แต่ดวงตายังจับจ้องไปทางฟลอร์เต้นรำ อยู่ ๆ คิตตี้ก็เอื้อมมาดึงแขนปันปันเบา ๆ “อีปัน ผู้โต๊ะนู้นเหมือนเขามองมึง