โรงพยาบาล…
ศิลาอุ้มปันปันลงจากรถอย่างระมัดระวัง
แขนเขายังคงโอบเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าแรงสั่นของขาเธอจะทำให้เจ็บหนักกว่าเดิม
ทันทีที่ประตูออโต้ของห้องฉุกเฉินเลื่อนออก เสียงจอ monitor ดังติ๊ด ๆ
ผสมกับเสียงคนไข้ครางเบา ๆ และพยาบาลที่เดินกันขวักไขว่
ศิลาก้าวเข้าไป แล้วก็ต้องชะงักเล็กน้อย
คนเจ็บเต็มไปหมด
หลายคนจับน่อง จับต้นขา กดนวดหน้าแข้ง
สีหน้าแต่ละคนคือเจ็บแบบเดียวกับปันปันเป๊ะ
ปันปันที่นอนซบไหล่ศิลาอยู่ก็เลิกคิ้วขึ้นงง ๆ
“เหี้ย… คนเยอะจังวะ”
ศิลามองภาพตรงหน้า แล้วถอนหายใจออกมานิด ๆ
“มีแต่คณะมึงทั้งนั้นแหละปัน
ปันปันกะพริบตาปริบ ๆ เพิ่งจะรู้ตัวว่าชะตากรรมขาแทบขาดของเธอ กำลังเป็นโรคระบาดประจำคณะวิศวะในคืนนี้
พยาบาลที่เห็นศิลาอุ้มปันปันเข้ามาก็วิ่งมารีบถามทันที
“คนไข้กล้ามเนื้อขาใช่ไหมคะ? วันนี้เยอะมากเลยค่ะ รอก่อนสักครู่นะคะ เดี๋ยวจัดคิวให้ค่ะ”
ศิลาพยักหน้า ก่อนตอบด้วยน้ำเสีย
