“ทำไรกันดี”

ปันปันเปิดประตูรถ แอ๊ด แล้วทิ้งตัวลงนั่งทันที ลมแอร์เย็น ๆ ปะทะหน้า แต่บรรยากาศกลับอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก ศิลาเอามือพาดพวงมาลัย หลุบตามองต่ำ ไม่พูด ไม่มอง ไม่ขยับ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองชัดเกินไป ปันปันขมวดคิ้วทันที “เป็นไร” ศิลาขยับตัวนิดเดียว เหมือนตอบแบบเสียไม่ได้ “เปล่า” “เป็น มึงเป็นแน่ ๆ” ปันปันหันตัวไปมองเต็ม ๆ “เป็นไร งอน? หรอ” “เปล่า” ศิลายืนยันเสียงเรียบ แต่คางเกร็งชัด ปันปันเลิกคิ้ว ค่อย ๆ หรี่ตามองแบบจับผิด “งอนที่กูไม่รับสาย?” ศิลายกตาขึ้นมองทันที แววตานิ่ง…แต่แข็ง เหมือนมีคำถามเป็นพันคำซ่อนอยู่ข้างใน แต่เขาเลือกตอบแค่สั้น ๆ “……” เขาไม่พูด แต่แววตาตอบแทนหมดแล้ว ใช่ มันงอน มันหึง และมันโกรธที่เธอคุยกับผู้ชายคนอื่นจนไม่รับสายเขานั่นแหละ “แล้วทำไมไม่รับสาย” น้ำเสียงแบบนั้น…ใช่เลย นี่มันอาการตอนหึงกำลังขึ้นหัวชัด ๆ ปันปันขมวดคิ้ว “ก็คุยกับน้องอยู่” ศิลาหันม