“ฝันดีนะ🛌”

พรึ่บ! ปันปันทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรงเหมือนวันที่ยาวนานมันกดทับหลัง เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ข้างหมอนขึ้นมาดู เช็กแจ้งเตือนอย่างหวังลึก ๆ ว่าจะมีข้อความตอบกลับ “ยังไม่อ่านแฮะ…” ปันปันพึมพำพลางเบะปาก เปิดเข้าไปในแชตของศิลาแล้วก็เห็นสถานะ ยังไม่อ่าน นิ่งสนิทอยู่เหมือนเดิม “ช่างเถอะ ถือว่าไลน์ไปบอกแล้วละกัน มารับแล้วไม่เจอใครก็เรื่องของนายเอง” เธอบ่นเบา ๆ ก่อนจะโยนโทรศัพท์วางข้างตัว แล้วเริ่มจะลุกขึ้นไปปิดไฟเตรียมนอน แต่ทันทีที่ก้นยังไม่ทันยกจากที่นอน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ปันปันมองชื่อที่โชว์บนหน้าจอแล้วก็กลอกตาแรงจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า แต่ก็ลากนิ้วกดรับสายแบบจำยอม “ว่า?” เธอเปิดสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดปนง่วง ปลายสายหัวเราะเบา ๆ เหมือนตั้งใจยั่ว “คิดถึง ก็เลยโทรหา” “เอ๊ะ ไอเหี้ยนี่… พูดจาไม่เข้ากับหน้ามึงเลย” ปันปันด่าไปตามสัญชาตญาณ มุมปากศิลาที่เธอไม่เห็นตอนนี้คงกำลังยกยิ้มอยู่