ศิลาขมวดคิ้วทันทีที่เห็นท่าทีผิดปกติของปันปัน จากเมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนจะกัดคอเขาอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับนั่งนิ่งเหมือนหุ่นเชิด ตัวเกร็ง ๆ แถมเหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดตามขมับ ทั้งที่ในผับก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น
เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจว่าเธอจะจ้องค้อนแค่ไหน
“เป็นไร”
มือใหญ่กำลังจะเอื้อมขึ้นมาทาบหน้าผากเพื่อตรวจไข้ แต่ยังไม่ทันแตะ ปันปันก็สะบัดออกแทบจะทันที
“ปะ…เปล่า ไม่ต้องเสือก”
เสียงสั่นนิด ๆ จนศิลาต้องมองเธอซ้ำอีกครั้ง สีหน้าไม่ใช่แบบปันปันคนเดิมเลยสักนิด
ปันปันหน้าซีดลงเรื่อย ๆ จนเพื่อนทั้งโต๊ะมองตาม เธอฝืนยืน แต่ปลายเสียงสั่นจนฟังออกชัดว่าไม่ปกติ
“พวกมึง… กูกลับก่อนนะ รู้สึกไม่ดี”
เธอหันไปบอกตะวันอย่างเร่งรีบ “ตะวัน กูฝากมึงไปส่งแซมมี่ที่หอด้วยนะ”
ไม่รอคำตอบ ปันปันลุกพรวดขึ้นทันที เดินฝ่าฝูงคนออกจากผับเหมือนคนที่ต้องการอากาศด่วน ๆ จนเพื่อนทั้งกลุ่มทำอะไรไม่ทัน
ศิลาที่นั่งนิ่ง
