“รอยยิ้มนั้น…”

เลิกคลาส… อาจารย์เพิ่งเดินออกจากห้องไป เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อน เสียงเด็กแพทย์เก็บของดังขวักไขว่เต็มห้องแล็บ ศิลาถอดถุงมือ โยนลงถังขยะอย่างแม่นยำ ก่อนจะตบฝ่ามือลงบนโต๊ะเบา ๆ เหมือนระบายลมหายใจที่ค้างคาอยู่ทั้งเช้า ยังไม่ทันก้าวเท้าออกจากโต๊ะ เสียงใส ๆ ของรักก็ดังขึ้นอย่างห่วงใย “ศิลา วันนี้เป็นอะไรหรือเปล่า ดูเครียด ๆ นะ” รักยื่นหน้าเข้ามาเล็กน้อย สายตาเหมือนจะอ่านสีหน้าเขา แต่ศิลายังคงปั้นหน้าเรียบ เย็น ไม่มีอารมณ์ปะปน “ไม่มีไรหรอก” เขาตอบสั้นมาก ก่อนจะหันไปทางต้นแทบพร้อมกัน เหมือนต้องการหนีบทสนทนานี้ให้เร็วที่สุด “ไอต้น ไปซื้อน้ำกัน” ต้นเลิกคิ้ว แต่ก็รีบเก็บของ “เออ เอาดิ ไปดิ” รักรีบขยับตามหลังทันที “งั้นรักไปด้วยนะ” ศิลาชะงักครึ่งวินาที ไม่ใช่เพราะรังเกียจเธอ แค่เขารู้สึกอึดอัดใจจะให้ใครมาเห็นตอนเขาอารมณ์ไม่ปกติ แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “อ่อ…อืม” รักก็ยิ้มกว้างทันที ส่วนต้นม