เช้าวันพุธที่อากาศร้อนอบอ้าวตามฉบับเมืองขอนแก่น แต่ภายในห้องพักของฟาเดียกลับปกคลุมไปด้วยความเย็นเยียบที่ไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ
บนโต๊ะหัวเตียง ตอนนี้มีกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มวางสงบนิ่งอยู่ข้างโคมไฟ มันถูกเปิดทิ้งไว้เผยให้เห็นสร้อยคอกับสร้อยข้อมือเข้าเซ็ตที่มีจี้เพชรรูป ‘เครื่องบินลำจิ๋ว’ ส่องประกายวูบวาบล้อกับแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ความงดงามของมันช่างบาดตา และความหมายของมันก็ช่างบาดใจเช่นกัน
ฟาเดียถอนหายใจยาวขณะหยิบแปรงสีฟันขึ้นมาบีบยาสีฟัน พร้อมกับภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานซ้อนทับขึ้นมาในหัวเหมือนม้วนฟิล์มที่ฉายซ้ำ
“ฮัลโหล... ว่าไงนะ ทางฝั่งนั้นจะล้มดีลเหรอ?”
น้ำเสียงเครียดจัดของม่านเมฆยังดังก้องในหู ตอนที่เขาขับรถมาส่งเธอที่หน้าหอพักเมื่อคืน ทันทีที่รถจอดสนิท เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข่าวร้ายจากทีมบริหาร การเจรจาร่วมทุนระดับมหาภาคที่เขาทุ่มเทมาตลอดปีกำลังเจอปัญ
