โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น วันอาทิตย์ เวลา 15:45 น.
ครืด ครืด ครืด
เสียงล้อรถเข็นเปลพยาบาลบดกับพื้นกระเบื้องยางสีขาวโพลนดังแสบแก้วหู ก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินยาวเหยียดที่ทาด้วยสีเขียวอ่อนดูเย็นชา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรคฉุนกึกผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดสด ๆ ที่ยังคละคลุ้งออกมาจากร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง
“หลบหน่อยครับ! คนไข้วิกฤตขอทางด้วยครับ!”
บุรุษพยาบาลตะโกนเสียงหลงขณะเข็นเตียงผู้ป่วยที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดวิ่งสุดฝีเท้า เจ้าหน้าที่แพทย์และพยาบาลอีกสี่ห้าคนวิ่งขนาบข้าง มือหนึ่งบีบลูกยางช่วยหายใจเป็นจังหวะ อีกมือหนึ่งกดบาดแผลที่เลือดไหลทะลักไม่หยุด
โดยมีฟาเดียวิ่งตามเตียงนั้นไปอย่างไม่คิดชีวิต เท้าเปล่าที่เปื้อนโคลนย่ำลงบนพื้นโรงพยาบาลที่เย็นเฉียบ ชุดเดรสสีขาวที่เคยสวยงามบัดนี้ขาดวิ่นและย้อมไปด้วยคราบเลือด... เลือดของเขา
“เฮียเมฆ เฮียเมฆอย่าเป็นอะไรนะ! ฮือ อย่าทิ้งหนู!”
เสียงกรีดร้องของเธอ
