วิลล่าส่วนตัวริมผา หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 03:45 น.
ความเงียบสงัดในยามวิกาลถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องที่เจือไปด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนก
“เฮีย เฮียเมฆ ตื่น ตื่นเดี๋ยวนี้”
แรงเขย่าที่หัวไหล่ปลุกให้ม่านเมฆสะดุ้งตื่นจากความฝันที่กำลังฝันว่าพาเมียไปกินหมูกระทะ
เขาผงกหัวขึ้นด้วยความงัวเงีย เส้นผมชี้ฟูไม่เป็นทรง ดวงตาปรือปรอยสู้แสงไฟหัวเตียงที่ถูกเปิดกะทันหัน
“หือ อะไรครับ หิวอีกแล้วเหรอ วันนี้เอาอะไร ราดหน้า หรือข้าวมันไก่” เขาถามด้วยความเคยชินพลางควานหาแว่นตาที่โต๊ะข้างเตียงอย่างสะเปะสะปะ
“ไม่ใช่ ไม่ได้หิว” ฟาเดียหอบหายใจถี่ ใบหน้าหวานซีดเผือดและชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว
“น้ำเดิน เฮีย น้ำเดินแล้ว ลูกจะออกแล้ว”
คำว่า ลูกจะออก เชื่อเถอะว่าสำหรับม่านเมฆที่ได้ยินตอนนี้ไม่ต่างจากการโดนเระเบิดนิวเคลียร์ที่ทิ้งลงกลางหัว
ม่านเมฆเบิกตาโ
