ห้องรับประทานอาหาร หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 08:00 น.
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่กระทบลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนราคาแพงระยับ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดสดใหม่ลอยอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นหอมหวานของซุปฟักทองบดละเอียดที่กำลังอุ่นร้อนอยู่ในชามพลาสติกใบเล็กสองใบ
บรรยากาศควรจะสงบเงียบและเต็มไปด้วยสุนทรียภาพแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ หากไม่มีเสียงประกาศิตของผู้มีอิทธิพลตัวจริงประจำบ้านดังขึ้น
“แง๊ หม่ำ หม่ำ” เสียงกรีดร้องแหลมสูงระดับทำลายล้างแก้วหูดังมาจากเก้าอี้ทานข้าวเด็กฝั่งขวา และเจ้าของเสียงคือสาวน้อยแก้มยุ้ยในชุดเอี๊ยมสีชมพูหวานแหวว ผมสลวยถูกมัดเป็นจุกน้ำพุสองข้างเด้งดึ๋งไปมาตามจังหวะการโยกหัว
พันวา ฟาดช้อนพลาสติกในมือลงกับถาดอาหารดัง ปัง ปัง ปัง ราวกับมือกลองวงร็อคที่กำลังโซโล่เดือด เศษซุปฟักทองสีเหลืองอ๋อยกระเด็นเป็นฝอย กระจายไปติดเสื้อผ้า หน้าตาและลามไปถึงแก้มสาก ๆ ของคุณพ่อที่นั่งป้อนอยู่ข้
