เช้าวันจันทร์ ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดีย
แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบกระจกตึกสูงของคอนโดมิเนียมหรูย่านหลังมหาวิทยาลัยชื่อดังของจังหวัดขอนแก่น บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยความสดชื่นของเช้าวันใหม่ แต่สำหรับฟาเดีย มันกลับเป็นเช้าที่หนักอึ้ง
เธอก้าวเท้าออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่ไม่โปร่งใสนัก มือข้างหนึ่งกระชับสายกระเป๋าผ้าใบเก่งแน่น ส่วนอีกข้างกำโทรศัพท์ที่หน้าจอมืดสนิท แม้เมื่อคืนม่านเมฆจะส่งข้อความมาบอกฝันดี แต่ความรู้สึกห่างเหินที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันนำเสนองานยังคงทิ้งตะกอนขุ่นมัวไว้ในใจเธออยู่จาง ๆ
กำแพงความรู้สึกบางอย่างที่เธอก่อขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากการคาดหวัง ยังคงตั้งตระหง่านอยู่เงียบ ๆ เธอไม่อยากหวังว่าวันนี้เขาจะมา ไม่อยากรอเก้อและไม่อยากรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินในโลกใบใหญ่ของเขาอีกแล้ว
บรึ้มมม บรึ้มมม!
เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงแผดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายคว
