ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดีย วันเสาร์ เวลา 10:00 น.
แสงแดดยามสายส่องผ่านม่านหน้าต่างสีครีมเข้ามาตกกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ ภายในห้องนั่งเล่นที่ปกติจะเงียบสงบ วันนี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศผ่อนคลายและกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดสดใหม่ที่ลอยฟุ้งมาจากในครัว
ม่านเมฆในชุดลำลองสบาย ๆ เขาใส่เสื้อยืดสีขาวสะอาดตากับกางเกงขาสั้นสีเบจกำลังยืนฮัมเพลงเบา ๆ ขณะคนกาแฟในแก้วเซรามิกอย่างอารมณ์ดี โดยมีฟาเดียยืนล้างจานชามอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองคนผลัดกันหันมาส่งยิ้มให้กันเป็นระยะ ราวกับโลกใบนี้มีเพียงแค่เราสองคน
ทว่า ความหวานชื่นมักถูกขัดจังหวะด้วยสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า พ่อตาเสมอ
“โอ๊ย! เบา ๆ หน่อยสิปุ้ย หนังหัวพี่จะหลุดติดมือมาแล้วมั้งเนี่ย!” เสียงโวยวายของฟลอยด์ดังสนั่นมาจากกลางห้องนั่งเล่น เรียกสายตาของหนุ่มสาวให้หันไปมองพร้อมกับเสียงหัวเราะน้อย ๆ
และภาพที่ปรากฏคือ ฟลอยด์กำลังนั่งขัดสมาธิหน้าบึ้งอยู่บนพื้นพรม โดยมีปุ้
