แสงไฟสีนวลตาตามโถงทางเดินของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองขอนแก่นสาดส่องลงกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันจนเกิดเงาสะท้อนวาววับ บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่ทำงานด้วยเสียงฮึมฮัมแผ่วเบาและเสียงฝีเท้าของคนสี่คนที่เดินเคียงคู่กันมาตามทางเดินยาว
“ขอบคุณนะคะคุณลุง ขอบคุณค่ะคุณป้าที่เดินมาส่งถึงหน้าห้องเลย”
เสียงหวานใสของฟาเดียเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ เธอหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของตัวเอง มือเรียวสวยกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างไว้แน่น ใบหน้ายังคงเจือสีแดงระเรื่อจาง ๆ จากเหตุการณ์เกือบเลยเถิดเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา
แม่มุก หรือ มุกไหม ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ว่าที่ลูกสะใภ้มือเรียวยาวเอื้อมไปลูบศีรษะทุยสวยของเด็กสาวด้วยความเอ็นดู
“ไม่เป็นไรเลยลูก แค่เดินข้ามฝั่งตึกมานิดเดียวเอง ถือว่าเดินย่อยอาหารหลังมื้อเย็นด้วย” มุกพูดพลางหันไปมองลูกชายตัวดีที่ยืนยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมอยู่
