เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บ้านสวน จังหวัดสกลนคร เวลา 08:00 น.
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านมุ้งลวดเข้ามาแยงตาฟลอยด์ที่นอนคุดคู้อยู่บนฟูกหนานุ่มในห้องนอน ความรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่ขมับซ้ายแล่นพล่าน สมองของอดีตบอดี้การ์ดหมุนติ้วราวกับลูกข่าง
“โอ๊ย หัวจะระเบิด” ฟลอยด์ครางเสียงแหบแห้ง พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำเมื่อคืนช่างเลือนรางเหมือนภาพจิ๊กซอว์ที่ต่อไม่ครบ เขาจำได้แค่ว่าดื่มไวน์ราคาแพงของเฮียวรา แล้วหลังจากนั้น
แวบ...
ภาพตัดกลับมาในหัวเป็นฉาก ๆ ราวกับหนังสั้น ภาพเขากอดคอไอ้ลูกเขยตัวดีร้องไห้ฟูมฟาย ภาพเขาพร่ำเพ้อเรื่องลูกสาวเสียตัวและภาพที่เลวร้ายที่สุด คือภาพเขาที่ฝากฝังลูกสาวใส่พานถวายให้ม่านเมฆไปเรียบร้อยแล้ว
“เชี่ยยยยย” ฟลอยด์อุทานลั่นห้อง ตบหน้าผากตัวเองดัง แปะ จนหน้าสั่น
“กูทำอะไรลงไป กูยกธงขาวแล้วเหรอ ไม่ได้การ เสียเหลี่ยมหมด”ฟลอยด์รีบดีดตัวลงจากเตียง สติสตังเริ่มกลับมาเข้าที่พร้อมกับ
