ตอนที่ 3 คุณพ่อจอมหวง

‘...อาฟลอยด์ ๆ เมฆขอน้องฟาเดียนะ’ ‘...ถ้าน้องฟาเดียโตเท่าแม่มุก เมฆจะให้น้องฟาเดียเป็นแฟน เป็นแฟนกันอยู่บ้านเดียวกันได้’ ‘อาฟลอยด์ ๆ เมฆขอน้องฟาเดียนะครับ อาฟลอยด์ให้น้องฟาเดียไหม ให้ไหม ๆ ให้น้องฟาเดียนะครับ’ ‘ป๊าฟลอยด์ครับ ป๊าฟลอยด์ ๆ’ ‘ซ้อมไว้ครับ ให้อาฟลอยด์ได้เตรียมใจ’ ขณะขับรถมุ่งหน้าสู่จังหวัดขอนแก่น ฟลอยด์ก็นึกย้อนเรื่องราวในอดีต ในตอนที่เขายังเป็นบอดี้การ์ด เมื่อครั้งที่ฟาเดียลืมตาดูโลก ลูกสาวของเขาก็ถูกจับจองโดยอดีตเจ้านายตัวน้อย “เหอะ! ใครจะไปยอม ต่อให้เคยเป็นนายน้อยก็เถอะ” แม้ช่อแก้วจะเป็นลูกบุญธรรม เขาก็รักก็หวงเฉกเช่นลูกในไส้ไม่ต่างจากฟาเดีย แน่นอนว่าช่วงที่ช่อแก้วเริ่มเป็นสาว มีหนุ่ม ๆ แวะเวียนมาขายขนมจีบไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าฟาเดียเลย แต่ก็ต้องล่าถอยกันไป เพราะไม่อยากลองดีกับลูกปืนของเขา ทั่วทั้งอำเภอต่างรู้ดีว่าเสี่ยฟลอยด์ห่วงลูกสาวทั้งสองคนอย่างกับไข่ในหิน แต่เมื่อช่อแก้วเรียนจบ และภรรยาอย่างปุ้ยก็คอยปรามเขาไว้ว่าถึงเวลาให้อิสระในการเลือกใช้ชีวิตของลูกได้แล้ว เขาจึงได้แต่มองดูลูกสาวบุญธรรมอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ด้วยไม่ถูกชะตากับแฟนคนแรกของช่อแก้ว ซึ่งเป็นรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยเดียวกัน เรื่องราวความรักของช่อแก้วดำเนินไปอย่างราบเรียบ เพราะลูกสาวคนนี้ไม่เคยเล่าถึงปัญหาใด ๆ ด้วยกลัวว่าเขากับปุ้ยจะเป็นห่วง จนเขามารู้อีกทีก็ตอนที่ช่อแก้วตั้งท้องกับม่านหมอกไปแล้ว และมีหลานสาวตัวน้อย ๆ ให้ได้เชยชมแล้ว เขาจึงต้องจำใจยอมรับอย่างไม่โวยวายใด ๆ แต่เขาจะไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกเป็นแน่ โดยเฉพาะเวลานี้ ที่ฟาเดียอายุเพียงสิบแปดย่างเข้าสิบเก้าปีเท่านั้น ‘พี่ฟลอยด์จะจริงจังทำไม คุณเมฆก็พูดไปตามประสาเด็ก จะเป็นคุณพ่อจอมหวงลูกสาวเหรอ’ ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยแก้มสีชมพูระเรื่อของลูกสาวที่กำลังดูดนมจากอกปุ้ย ยังคงครุ่นคิดเรื่องที่เจ้านายตัวน้อยอย่างม่านเมฆจับจองแก้วตาดวงใจตั้งแต่วันแรกที่ออกมาสู่อ้อมกอดของเขา ‘วันแรกที่รู้ว่าได้ลูกสาวก็เตรียมไว้หนวดแล้ว’ ฟลอยด์ยังจำความรู้สึกแรกที่รับรู้ว่าจะมีลูกสาวได้เป็นอย่างดี เขาดีใจที่ได้ลูกสาวดั่งปรารถนา และความหวงแหนก็ก่อเกิดขึ้นนับตั้งแต่วันนั้น ‘พี่ฟลอยด์ไม่ดีใจเหรอถ้าวันหนึ่งลูกสาวเราจะได้กินดองกับคุณเมฆ อย่างน้อยเราก็มั่นใจได้ว่าลูกสาวเราจะได้เจอคนที่ดี’ ‘ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ยังไงก็หนีไม่พ้นเรื่องเจ้าชู้’ ‘หวงผู้ชายทั้งโลกว่างั้น’ ‘ลูกสาวทั้งคนใครจะไม่หวง แม้แต่นายก็หวงคุณหนู ลองให้ลูกชายไอ้ลุคไปจีบดูสิ มีหวังได้เจอลูกปืน’ เรื่องราวในอดีตยังคงหลั่งไหลเข้ามาในหัวของฟลอยด์ แม้ตอนนี้เขาจะไม่ได้ไว้หนวดเคราเพิ่มความน่าเกรงขาม แต่เรื่องหวงลูกสาวเขายังคงจริงจัง กว่าสามชั่วโมงที่ฟลอยด์จะเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยที่ลูกสาวเรียนอยู่ ฟาเดียเข้าเรียนไปแล้ว แต่เขาก็ยังกวาดตามองไปรอบ ๆ หน้าตึกเรียนของคณะบริหารธุรกิจ และเมื่อไม่เห็นรถต้องสงสัย สมองที่คิดไปไกลเขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปยังห้องพักคอนโดมิเนียมของลูกสาว สิ่งแรกเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็คือสำรวจตู้รองเท้า ว่ามีรองเท้าต้องสงสัยหรือไม่ และเมื่อไม่พบก็ถอนหายใจออกด้วยความโล่งอก แต่สมองของคนหวงลูกสาวก็ยังไม่หยุดความคิด เขาเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง จนมั่นใจว่าไม่มีของใช้สำหรับผู้ชาย นั่นล่ะเขาจึงพ่นลมหายใจของความโล่งอกออกมาอีกครั้ง “หรือว่ากูจะคิดมากไปวะ” “ไม่หรอก กูไม่ได้คิดมากไป” คำพูดที่ว่า ‘ฟาเดียจะเข้ามหาลัยแล้ว เมฆจะจีบฟาเดียแล้วนะครับ ป๊าฟลอยด์’ เป็นชนวนเหตุที่ทำให้ฟลอยด์ตบตีกับความคิดของตัวเอง อันที่จริงเขาตั้งใจจะบึ่งรถจากสกลนครมาขอนแก่นให้ทันอวยพรลูกสาวที่จะใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นวันแรก แต่ก็ทำได้เพียงโทรศัพท์มาอวยพรเท่านั้น เพราะภรรยาสุดที่รักรู้ทันเขาทุกฝีก้าว อย่างเช้านี้ถ้าไม่ใช่ความว่องไว เขาก็ไม่มีทางได้มายืนอยู่ในห้องพักคอนโดมิเนียมของลูกสาว และเมื่อกลับไป ก็รู้ชะตากรรมของตัวเองเช่นกัน เขาได้ไปนอนเปล่าเปลี่ยวเฝ้าร้านวัสดุก่อสร้างสามวันสามคืนเป็นแน่ “พี่ฟลอยด์!!” เสียงที่ดังมาตามสายทำให้ฟลอยด์ต้องยกโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทันหลังจากกดรับสายของภรรยา “...เมียจ๋า” เสียงอ่อยตอบกลับไป “กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าไม่กลับมาเดี๋ยวนี้ ไปนอนที่ร้าน” “ตัวเล็ก...” ฟลอยด์ใช้เสียงอ่อนเข้าสู้ เรียกขานภรรยาเหมือนเมื่อครั้งสมัยเธอยังสาว “ไม่ต้องมาตัวเล็กตัวน้อยเลย กลับบ้าน!!” แม้จะหวั่นเกรงคำประกาศิตของศรีภรรยา แต่ฟลอยด์ก็ไม่ละทิ้งความเป็นพ่อที่หวงลูกสาวยิ่งชีพ เขาอยู่รอจนกระทั่งใกล้เวลาเลิกเรียนของลูกสาว และเมื่อรถกระบะสี่ประตูของเขาขับมาถึงหน้าคณะบริหารธุรกิจ ก็ต้องสะดุดตากับไฮเปอร์คาร์คันหนึ่งที่จอดอยู่ ความมั่นใจของเขามีเกินร้อยว่ารถที่มีความโดดเด่นคันนี้เป็นของใคร