สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสุดา เป็นเด็กในย่านชนบทแห่งหนึ่ง อาศัยอยู่กับตาแก่ๆอายุก็ราวๆ80ปีแล้ว พูดถึงพ่อกับแม่ของฉันนั้นไม่มีหรอกค่ะ เขาทิ้งฉันไปตั้งแต่คลอดออกมาได้แค่1เดือนเท่านั้น ตาของฉันชื่อ ตามั่น แกรับเลี้ยงฉันมาตั้งแต่ตอนนั้นเพราะความสงสาร ตาไม่มีเมีย แต่ก็ยังเลี้ยงฉันมาจนโตป่านนี้ ตอนนี้ฉันอายุ20ปีแล้วค่ะ ตาส่งฉันเรียนได้แค่ถึงม.6 เพราะตาเริ่มแก่มากและไม่ได้ออกไปทำงานมาหลายปีแล้ว ฉันเข้าใจความลำบากของครอบครัวเราเป็นอย่างดีค่ะ ฉันจึงเริ่มเข้าทำงานตั้งแต่อายุ18ปีเพื่อมาดูแลตา
จนวันหนึ่งที่มันเกิดเรื่องขึ้น วันนั้นฉันกำลังทำงานอยู่ จู่ๆก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าตาล้มหัวฟาดพื้นในบ้าน ดีที่มีคนผ่านมาเห็นนำตัวส่งโรงพยาบาลได้ทัน แต่อาการแกสาหัสมากค่ะ ฉันเเทบล้มทั้งยืน ตาเป็นเหมือนญาติคนเดียวของฉันถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดแท้ๆแต่ตาก็มีพระคุณกับฉันมาก ตาอยู่ในห้องไอซียู พยา
