"พ่อ! หน้าไปโดนอะไรมาคะ" เราเข้าไปพยุงพ่อที่วิ่งเข้ามาในบ้านสภาพเหมือนไปฟัดกับหมาที่ไหนมา
"นังบัว ฟังพ่อนะลูก...เอ็งต้องหนีไปอยู่กับแม่เอ็งสักพัก ไปรีบไปเก็บของ!"
พ่อพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน เวลาพูดก็มีเลือดไหลออกมาจากปาก เราเช็ดเลือดให้พ่อทั้งน้ำตา
"เดี๋ยวก่อนพ่อ เกิดอะไรขึ้นบอกหนูมาก่อนสิ"
"ไม่ต้องถามมาก รีบไปเร็วก่อนที่พวกมันจะแห่กันมา!"
"ใครอ่ะ ใครจะมา...พ่อ ฮึก บอกมาสิ"
เราชื่อบัว อาศัยอยู่กับพ่อปานตั้งแต่ยังเล็กๆเพราะแม่เราหนีไปมีผัวใหม่ และไม่ได้ติดต่อกันนานหลายปีแล้ว เรากับพ่ออยู่กันตามปะสาพ่อลูก พ่อทำงานหาเลี้ยงเรามาด้วยตัวคนเดียว ทุกเช้าพ่อจะเข้าสวนไปเก็บมะพร้าวน้ำหอมเข้าไปขายนตลาด ส่งเสียให้เราได้เรียนโรงเรียนดีๆจนตอนนี้เราเรียนจบม.6 และกำลังจะเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง จนกระทั่งวันนี้พ่อกลับบ้านมาสภาพแบบนี้เหมือนกับหนีอะไรบางอย่าง พอเราถามพ่อก็ไม่ยอมบอก แล้วจะให้เรา
