สวัสดีทุกคนเรามีชื่อว่า 'ริน' ปีนี้ก็อายุ29ปีแล้ว การฉลองวันเกิดมันไม่มีความหมายกับเราหรอกเพราะอาชีพที่เราทำอยู่มันไม่มีแม้กระทั่งเพื่อนหรือญาติพี่น้อง พ่อแม่...เราก็ไม่มี ไม่เคยเจอหน้าด้วยซ้ำว่าเป็นยังไง เราเติบโตมาด้วยตัวคนเดียว
สวัสดีอย่างเป็นทางการ เราชื่อ รินฤดี เพิ่มไพศาล เด็กหญิงที่โตมาในบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า ตั้งแต่จำความได้เราก็อยู่ที่นี่แล้ว เมื่ออายุได้18ปี เราตัดสินใจหนีออกมาจากที่นั่น ด้วยความที่ไม่รู้จะไปไหน แรกๆก็เร่ร่อนอยู่ตามสะพานลอย หน้าร้านสะดวกซื้อ อาศัยคุ้ยขยะประทังความหิว จนมีอยู่วันหนึ่งมียายแก่ๆพาเราไปอยู่ด้วย บ้านของยายไม่ได้ร่ำรวยอะไรเป็นชาวบ้านทั่วไปหาเช้ากินค่ำแต่ก็ไม่เคยให้เราอดอยาก ผ่านไปไม่กี่ปียายก็เสียแถมยังทิ้งหนี้ไว้ให้เราจำนวนหนึ่งแต่มันก็ไม่ได้มากมายอะไร คงเป็นช่วงที่แกหามาให้เรากินใช้นั่นแหละ เราไม่มีความรู้อะไรติดตัวมาเลยสิ่งที่ทำได้ก็มีรับจ้างนิดๆหน่
