“นวลไมรู้ว่าจากนี้ต่อไป... ระหว่างเราสามคนจะเป็นยังไงต่อไป... นวลควรจะทำยังไงกับสภาพสองผัวหนึ่งเมียที่เป็นอยู่ในตอนนี้”
เสียงของนวลสั่นเครือ คล้ายจะร้องไห้
“ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละ... ถ้าเราสามคนมีความสุขร่วมกัน... คนอื่นๆ ก็ไม่มีความหมาย เราไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร... และเราสามคนจะไม่ดำเนินชีวิตไปตามความเห็นของคนอื่น”
เจมส์กุมมือของนวลมาบีบเอาไว้แน่น
“ผมรักคุณนะ... แล้วผมก็รักพ่อคมน์... ผมอยากให้คุณรักพ่อคมน์มากๆ เช่นกัน... ”
เสียงของเจมส์จริงจัง... ใครจะคิดอย่างไรก็ช่าง เพราะว่า ‘หนึ่งใจหลายรัก’ เป็นสิ่งที่เขายอมรับได้
“คืนนี้นวลจะนอนเป็นเพื่อนคุณนะคะ”
แพรนวลเอนกายลงนอนเคียงข้างร่างซูบผอมของสามีผู้พิการด้วยอาการอัมพาตท่อนล่าง หล่อนตะแคงกอดเขา เจมส์กระซิบเบาๆ ข้างหู
“ผมจะรอฟังเรื่องของคุณกับพ่อคมน์อีกนะครับที่รัก... ”
ไม่นานเจมส์ก็หลับ แต่คนที่ไม่อาจหลับลงได้ก็คือแพรนวล
