คืนเดียวกันนั้น
‘คุณแน่ใจนะ... ว่าจะอยู่กับผมต่อไป’
บนเตียงนอน ภายในห้องที่เจมส์ขอแยกมาอยู่ลำพังหลังจากป่วย นวลนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อสามเดือนก่อน ในวันที่เจมส์รู้ตัวแล้วว่าจะต้องกลายมาเป็นคนพิการอย่างที่เห็น
‘ค่ะ... ที่นวลตัดสินมาอยู่กับคุณ... ก็เพราะว่านวลรักคุณ นวลคิดดีแล้วค่ะ... ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง... ทุกอย่างระหว่างเราจะไม่เปลี่ยนแปลง’
เสียงยืนกรานของนวลหนักแน่น ถ้าอยู่ต่อหน้าเจมส์หล่อนจะแสดงให้เห็นว่าเข้มแข็ง
แม้จะมีหลายๆ คืน หลายครั้งที่หล่อนรู้สึกอัดอั้นทรมานอยู่ลึกๆ ในอารมณ์จนต้องแอบเข้าไปซ่อนตัวร้องไห้เงียบๆ ในห้องน้ำ
แพรนวลรู้ว่าถ้าหล่อนทอดทิ้งเจมส์ในสภาพนี้ ก็ดูจะใจร้ายเกินไป เพราะว่ามันอาจทำให้เจมส์เสียใจจนทรุดหนัก หล่อนจึงให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งเขา
“ดึกแล้ว... คุณนอนนะคะ”
แพรนวลกุมมือสามี บีบเบาๆ ให้กำลังใจ ก่อนจะแยกออกไปนอนอีกห้อง เพราะว่าตั้งแต่ร่างกายท่อนล
