มาในชีวิต... เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับแพรนวล... ผู้หญิงที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
คืนเดียวกันนั้น
ที่คอนโดของเจมส์ เมื่อหนุ่มสาวจูงมือกันขึ้นมาจนถึงห้องพัก เสร็จจากไขกุญแจ บานประตูถูกผลักเข้ามาช้าๆ ด้วยมือของเจมส์ ขณะมืออีกข้างโอบอยู่ที่เอวของแพรนวล
“คืนนี้คุณจะให้รางวัลผมใช่ไหม”
เจมส์ถาม
“รางวัลอะไรคะ”
ถามกลับด้วยสุ้มเสียงมีจริตมารยา
“ก็รางวัลของความเป็นสามีภรรยา... อย่าลืมว่าเราแต่งงานกันแล้วนะ”
เจมส์ทึกทัก ทำให้แพรนวลนึกถึงเหตุการณ์โรแมนติกเมื่อครู่ เขาเอ่ยขอหล่อนแต่งงาม... แล้วยังสวมแหวนเพชรเม็ดงาม ท่ามกลางแสงจันทร์
“ค่ะ... นวลจะให้รางวัลคุณ”
หล่อนยิ้มอ่อนโยน แต่แฝงจริตมารยา เจมส์ตื่นเต้นหันกลับไปปิดประตูลงกลอน เพราะอยากหนีความวุ่นวายของโลกภายนอกเข้ามาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีแค่หล่อนกับเขาเท่านั้น
“นวลจ๋า… คืนนี้คุณสวยเหล
