“เทมส์…”
“ว่าไงครับ…ได้มั้ย”
เทมส์ที่เห็นตาสวยหม่นเศร้าก็รีบเค้นคำตอบถึงแม้ความมั่นใจจะลดลงเรื่อยๆแล้วก็ตาม อยากให้คำตอบเป็นอย่างที่คิด เป็นแบบที่คาดหวังแม้จะรู้ว่าความเป็นไปได้แทบไม่มี
“พี่ขอโทษค่ะ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากอยู่กับเทมส์นะแต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้เทมส์เข้าใจพี่ใช่มั้ยคะ”
เพียงฟ้าอธิบายเสียงเบา ยิ่งมองเห็นแววตาคมหม่นแสงก็พลันสงสารและรู้สึกผิด หากเทมส์รู้ว่าภาพในอนาคตเพียงฟ้าไม่เคยคิดถึงมันเลยจะเสียใจแค่ไหนนะ แต่เธอแค่ไม่อยากเอาภาพฝันมาหลอกตัวเอง เพราะความจริงเธอก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันแทบเป็นไปไม่ได้เลย
“แล้วกว่าจะถึงตอนนั้น เพียงจะยังเหมือนเดิมรึเปล่าครับ”
“..........”
ไม่ใช่คำถามยากเย็นแต่ไม่รู้ทำไมว่าเพียงฟ้าถึงได้หาคำตอบไม่เจอ คิดไว้แค่จะสร้างความทรงจำที่ดีตอนยังอยู่ด้วยกัน แต่ถ้าเป็นเรื่องของอนาคตเพียงฟ้าก็ไม่เคยนึกเอาไว้สักนิด ไม่อยากเอาคำสัญญามาผูกมัดเทมส์เอาไว้เพราะเธอ
