เพียงฟ้าเดินขึ้นมาชั้นบนของบ้านเมื่อเตรียมอาหารเช้าเสร็จในช่วงสาย เปิดประตูห้องนอนเข้าไปก็ยังคงเห็นคนตัวโตนอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอนไม่ไปไหน มือเล็กเปิดผ้าห่มผืนหนาออกแล้วจับไปตามตัวอีกคนเพื่อเช็คอุณภูมิร่างกาย ก่อนจะต้องชะงักเมื่อมันร้อนมากกว่าเมื่อคืนซะอีก
“เทมส์เป็นไงบ้าง ลุกไหวมั้ยคะ”
เพียงฟ้าถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเทมส์อาการไม่ดีขึ้น เพราะเมื่อวานเจ้าตัวไปตากฝนมาแล้วกว่าจะได้อาบน้ำก็ปาเข้าไปจนดึกถึงได้ป่วยหนักแบบนี้ บอกให้กินยากันไว้ก็ไม่ยอมฟังเลย
“ไม่ครับ เทมส์ขอนอนนะ”
หน้าหล่อพลิกกลับมาตอบอย่างงัวเงีย สองตาปรือปรอยหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้จนน่าสงสาร เพียงฟ้าลูบใบหน้านั้นแผ่วเบาแล้วบอกให้เทมส์ลุกกินยาอีกครั้ง
“ลุกมากินยาก่อนค่ะ ค่อยนอนต่อนะ”
“มันขมครับเทมส์ไม่อยากกิน ไม่บังคับเทมส์นะ นะครับ”
สกิลการอ้อนที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณนั้นทำเพียงฟ้าใจเหลวไปหมด แต่เพราะเทมส์ป่วยแบบนี้ถึงตามใจอย่าง
