“เทมส์”
เพียงฟ้าเอ่ยเรียกคนตัวโตที่ยังโอบกอดเธออยู่ตั้งแต่เมื่อคืน ต่อให้เมามากแค่ไหนเพียงฟ้าก็จดจำได้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จำได้ว่าเทมส์เอาแต่ใจมากขนาดไหน แต่ถึงอย่างนั้นคนเด็กกว่าก็ดูแลเธอดีมากก่อนจะพามานอนหมดแรงจนเช้าแบบนี้
คิดกี่ทีก็ไม่อยากจะเชื่อว่าอยู่มาจนป่านนี้ เธอจะมาพลาดท่าเสียทีกับคนที่เด็กกว่าขนาดนี้ได้ เพราะความเซ่อซ่าและไม่ระวังตัวของตัวเองแท้ๆ อยู่ตัวคนเดียวจนตามใครไม่ทันแบบนี้ ถึงจะโทษตัวเองบ้างแต่ความรู้สึกตอนนี้ก็ไม่ได้แย่หรือรู้สึกเสียใจอะไรจนเพียงฟ้าก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน
“ครับ”
เสียงทุ้มครางรับแหบพร่าเพราะยังไม่ตื่นดี ร่างใหญ่ขยับตัวเข้าหาร่างเล็กก่อนจะกอดรัดแน่นกว่าเดิมจนเพียงฟ้าแทบหายใจไม่ออก
“ปะ ปล่อยพี่กลับได้ยัง”
เพียงฟ้าเอ่ยถามตะกุกตะกัก หน้าเห่อร้อนด้วยความเขินอายเมื่อร่างกายที่ยังเปลือยเปล่าทั้งคู่บดเบียดกันจนแนบชิด เธอพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่างแต่เหมือนจ
