“~เมื่อดวงใจมีรัก ดั่งเจ้านกโผบิน บินไปไกลแสนไกล หัวใจฉันก็ลอยลิบไป ถึงแดนดินถิ่นใดนะใจ โอ้ดวงใจเจ้าเอ๋ย
เมื่อต่างเราก็รัก จักเกรงกลัวฉันใด ใจเรานั้นแน่นอน ขอให้เธอมั่นใจรักจริง รักเธอจริงแน่ใจขอวอน ก่อนตัดใจร้างรา~”
ไอ้คิมร้องเพลงขณะที่มันกำลังขับรถไปยังมหาลัย ส่วนฉันเองก็นั่งข้างคนขับกินขนมปัง เพราะเมื่อเช้ากินข้าวไม่ทัน มัวแต่เล่นสงครามในห้องน้ำกับมัน แต่บอกเลยว่าฉันไม่ได้เริ่มก่อน ไอ้คิมต่างหากที่เริ่มเรื่องนี้
“วันนี้มึงเลิกเรียนบ่ายสองใช่ไหม” มันถามขึ้นมา และมองใบหน้าฉันด้วยรอยยิ้ม
“ใช่” ฉันบอกขณะดื่มน้ำหมดขวด
“ดาว” ไอ้คิมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“มีอะไร” ฉันถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร ตั้งใจเรียน จะสอบแล้ว” ไอ้คิมบอกด้วยรอยยิ้ม
“มึงก็เช่นกัน” ฉันบอกด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่รู้ว่ามันได้คะแนนสูงสุดในห้อง เกรดเฉลี่ย 4.00 ทุกเทอมก็ตามที ถึงจะเรียกเก่งแต่ก็ทำงานหนักเช่นกัน มันทำให้ฉันรู้
