“ดาวมาแล้วเหรอ” เจ้ดุจเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ชายชุดสูทกำมะหยี่จึงหันมาหาฉันด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ฉันจึงได้ดีว่าเป็น ไอ้ห่านั้นที่จะพาฉันไปตาย
“เธอชื่อดาวหรือครับ” มันเอ่ยถามโดยไม่หันไปหาเจ้ดุจ
“ใช่ค่ะ เธอชื่อดาว และเป็นดาวเด่นของที่ร้านเรา” เจ้ดุจเอ่ยบอกมันด้วยน้ำเสียงภูมิใจ
“ผมขอคุยกับดาวเด่นของเจ้ได้ไหมครับ” มันบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ค่ะ” เจ้ดุจก้าวเดินออกจากตรงนี้ไปยังโซนหลังร้านโดยทันที
“กูไม่อยากคุยกับมึง” ฉันเอ่ยบอกและจะเดินออกจากร้าน
“นับหนึ่ง...” มันนับเลขใส่ “นับสอง...” ไอ้เอี้ยเอ๊ย
“นับ...”
“มึงจะเอาอะไร ว่ามาหรือมึงจะเอาต่างหูหรือนาฬิกาคืน” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดูดุดัน
“กูไม่เอา เพราะกูมีหมดแล้วที่มึงพูด” มันเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“แล้วมึงจะเอาอะไร” ฉันเอ่ยถามมัน แต่มันกลับยกแก้วคริสตัลขึ้นดื่มทันที และมองฉันยกมุมปากเล็กน้อย ไอ้เอี้ยอย่าทำหน้าแบบนี้ กูเดาทางไม่ถู
