วันนี้ฉันกับมามหาลัย และนั่งรถบีเอ็มคันเดียวกับมัน ตลอดทางมายังมหาลัย มันก็ชวนฉันคุยนู๊นคุยนี้ มันถามฉัน ฉันก็ตอบมันเพียงคำเดียว จนมันเปิดเพลงฟัง เพราะฉันไม่พูดกับมัน นอกจากตอบคำถาม มันจึงนั่งร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี
“~รักเคยพัดผ่านมา แล้วลับลาดั่งลม ทิ้งเพียงความขื่นขมอยู่ในใจ เฝ้ารอใครสักคน เมื่อสายลมพัดมาใกล้ อาจเจอใครสักคนที่ไม่ผ่านเลย~”
“มึงชอบฟังเพลงแบบนี้เหรอ” ฉันถามมันด้วยความสงสัย ฉันคิดว่าคนไฮๆ อย่างมันคงนั่งฟังเพลงฝรั่งหรือเพลงสากล มากกว่าฟังเพลงบ้านเรา
“ถ้ากูเปิดเพลงสากล แล้วมึงจะฟังรู้เรื่องไหมล่ะ” มันพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนส้นตีน ถ้ามึงไม่ใช่นายกู กูคงโบกหัวคว่ำไปแล้ว อยู่กับมึงกูต้องสะกดสมาธิ ยุบหนอ พองหนอ
“ให้กูจอดตรงไหน หน้าตึกไหม” มันถามความคิดเห็นจากฉัน ฉันมองไปยังตึกศิลปศาสตร์ ที่ตั้งเด่นสง่า ฉันหันไปหามันที่มองมายังฉันด้วยสายตาเป็นประกาย มึงต้องการสื่อถึงอะไรสัด
“จอด
