“แง้... แง้...” มือจิ๋วกำเข้าหากันแน่นพร้อมเสียงร้องอ้อแอ้ดังขึ้นมา ทำให้อัญญารู้สึกตัวทันที เมื่อสักครู่นี้เธอคงเสียงดังมากเกินไปจนทำให้ลูกตกใจ
“ชู่วๆ แม่ขอโทษลูก…แม่ขอโทษ” อัญญาจับลูกชายพลิกหันหน้าเด็กน้อยกลับมาซบลงบนไหล่แบบบางของเธอ หญิงสาวเขย่าตัวเด็กเบาๆ พลางลูบหลังปลอบประโลมลูกชายด้วยท่าทางอ่อนโยน
ลูเซียโน่มองท่าทีที่อ่อนยวบลงของอัญญาเมื่อเห็นลูกชายร้องไห้ เขาไม่เคยเห็นเธอในมุมนี้มาก่อน เธอคงรักลูกมากเลยสินะ
“เอเลน่า…ขอฉันดูแลเธอกับลูกได้ไหม” ชายหนุ่มปรับโทนเสียงให้อ่อนลง
“ถ้าคิดว่าจะทำเพื่อรับผิดชอบอะไร…ไม่ต้อง! ฉันเลี้ยงของฉันคนเดียวมาตลอด คุณไม่ได้จำเป็นกับชีวิตของพวกเรา” พูดจบ หญิงสาวก้าวเดินหนีลูเซียโน่ทันที
“เอเลน่า” เขาเรียกเธออย่างแผ่วเบา แต่ชายหนุ่มไม่ได้เดินตามเธอไป เพราะเขาควรจะให้เวลาเธอก่อน หากคุยกันตอนนี้ก็มีแต่จะแย่ลง มือแกร่งยกขึ้นมาเท้าเอวทั้งสองข้างพร้อมกับถอน
