หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆ โดยเธอพยายามหลบองศาของกล้องวงจรปิดไปตามซอกตึก เพราะร่างกายที่ยังไม่ค่อยแข็งแรงสักเท่าไหร่ อีกทั้งเมื่อเช้านี้เธอยังไม่ได้กินข้าว จึงทำให้หญิงสาวรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ฝืนร่างกายเดินไปต่ออย่างเงียบๆ ราวกับคนไร้ตัวตน เรื่องทำตัวเป็นเหมือนเงาไร้ตัวตน เธอกับพี่สาวถนัดอยู่แล้วล่ะ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ อัญญาออกมาจากตัวเมืองและเดินลัดเลาะข้างถนนไปตามผาชัน ลมพัดผ่านเอากลิ่นเค็มจางๆ จากทะเลฝั่งตรงข้ามขึ้นมาให้เธอได้กลิ่น อัญญาเดินมาจวบจนพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไป แม้แต่น้ำสักหยดเธอก็ยังไม่ได้กิน แสงไฟจากหน้ารถที่ขับผ่านไปมาสาดส่องเข้าหน้าเธอคันแล้วคันเล่า แต่ก็ไม่มีรถคันไหนที่คิดจะจอดรับหญิงสาวเลยสักคัน ใบหน้าสวยคมมีเหงื่อผุดขึ้นมาตามกรอบหน้า เพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินและร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากไข้ ทำให้อัญญาเริ่มเดินเซเล็กน้อย มือบางเกาะราวกั้นข้างถนนพ
