บทที่ 5 ลูกไม้ตื้นๆ

ลูเซียโน่เดินนำพาหญิงสาวร่างอรชรภายใต้หน้ากากเพชรขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง อัญญาทำได้เพียงเดินตามเขามาอย่างเงียบๆ แต่ระหว่างทางเธอก็พยายามที่จะมองสำรวจทุกอย่างเพื่อไตร่ตรองหาทางหนีและวิธีรับมือผู้ชายคนนี้ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตดูเรียบหรูย่างกรายมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงประตูไม้ใหญ่บานหนึ่ง เขาปรายตามองสาวชุดแดงเป็นระยะพร้อมกับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มือแกร่งล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงของตัวเองขึ้นมาไขประตูห้อง ก่อนที่ลูเซียนจะเปิดแง้มประตูเข้าไปในห้องช้าๆ “เข้าไปสิ” เสียงทุ้มทรงพลังบอกกล่าวหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “คุณเข้าไปก่อนเลยค่ะ” เสียงหวานเปล่งออกมาอย่างนุ่มนวล “ผู้หญิงก่อน” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเจ้าเล่ห์ เขาขยับหัวพลางยกคิ้วเพื่อส่งสัญญาณให้เธอด้วยท่าทางกวนประสาท อัญญาถอนหายใจออกเล็กน้อยก่อนที่เธอจะย่างกรายเข้าไปในห้องนอนของชายหนุ่มเจ้าเล่ห์ช้าๆ ลูเซียนยังคงยกยิ้มอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวเข้ามาในห้องนอน แล้วเขาก็หันไปปิดประตูห้องทันที หญิงสาวมีโอกาสสำรวจห้องนอนสีดำแดงได้เพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น มือแกร่งคว้าข้อมือเล็กให้หันหน้ากลับมาหาเขาและตะปบเอวบางดึงรั้งมาแนบชิดอกแกร่งอย่างรวดเร็ว “ใจร้อนจังเลยนะคะ” มือบางยกขึ้นมาดันแผงอกแกร่ง ชายหนุ่มไม่พูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาเพื่อที่จะประกบปิดปากหญิงสาว ทว่าใบหน้าสวยคมก็หันหนีเล็กน้อย ลูเซียโน่จึงขยับหน้ากลับไปเช่นเดิม อัญญาเลื่อนใบหน้าสวยคมกลับมาและยกยิ้มบางๆ ในเมื่อเขาชอบที่จะเล่นเกม หญิงสาวก็จะเล่นเกมกับชายหนุ่มเช่นกัน “นี่ห้องนอนของคุณเหรอคะ” เสียงหวานแสร้งเอ่ยถาม “ใช่” เสียงทุ้มตอบกลับโดยที่ใบหน้าของพวกเขาอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียวเท่านั้น “ถอดหน้ากาก…เราจะได้มาสนุกกัน” ลูเซียโน่เอ่ยต่อ “ฉันดูเป็นคนง่ายแบบนั้นเลยเหรอคะ” “อย่ามาเล่นลิ้นมากเลยคนสวย” ไม่พูดเปล่า มือแกร่งลูบแผ่นหลังแบบบางอย่างจาบจ้วง “ขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหมคะ” หญิงสาวอยากได้เวลามากกว่านี้ เธอไม่ใช่คนที่สู้เก่งเท่ากับพี่สาวของเธอ ฉะนั้นทุกครั้งเวลาที่ออกไปทำงาน อัญญาจึงต้องใช้สมองมากกว่าใช้แรง “เอาสิ” เขาอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อ “ขอบคุณค่ะ” พูดจบ เธอก็ค่อยๆ ดันแผงอกแกร่งออกจากตัวเธอเบาๆ ซึ่งชายหนุ่มก็ยอมปล่อยเอวบางให้เป็นอิสระแต่โดยดี “ห้องน้ำอยู่ทางนั้น” ลูเซียนยกมือขึ้นมากอดอกพลางพยักใบหน้าหล่อเหลาไปทางห้องน้ำ อัญญาจึงพยักหน้ากลับให้ชายหนุ่มครั้งหนึ่ง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เดินไปทางห้องน้ำที่เขาบอกกล่าวอย่างๆ เสียงส้นสูงกระทบกับพื้นห้องดังตามจังหวะการก้าวเดินของเธอ จนกระทั่งร่างอรชรหายเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวรีบเดินสำรวจห้องน้ำที่ตกแต่งด้วยสีดำดูลึกลับ เธอก็พบว่ามีห้องอีกห้องหนึ่งอยู่ อัญญาจึงเปิดเข้าไปดูทันที ห้องนั้นเป็นห้องแต่งตัวที่มีประตูเชื่อมกับห้องน้ำอยู่ หญิงสาวเดินไปเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบของบางอย่างติดมือมาด้วย ก่อนที่เธอจะแกล้งเดินกลับไปในห้องน้ำและกดชักโครกลง เผื่อชายหนุ่มแอบฟังอยู่ด้านนอก อัญญาเดินออกมาจากห้องน้ำในเวลาต่อมา แต่เมื่อเธอเปิดประตูออกมา ร่างอรชรก็ถูกมือใหญ่คว้าเอวบางเอาไว้โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ลูเซียโน่ยืนแอบรอหญิงสาวอยู่หน้าประตูห้องน้ำตั้งแต่ที่เธอปิดประตูแล้ว “ตกใจหมดเลยค่ะ” หญิงสาวแสร้งเอ่ย มาเฟียหนุ่มปรายตามองสาวชุดเดรสด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ แต่ภายใต้สายตาคู่นั้นมันมีบางอย่างที่ยากจะคาดเดา แต่หญิงสาวก็ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดออกมาได้ ชายหนุ่มดันร่างอรชรลงไปนอนบนเตียงนุ่มกลางห้องนอนพร้อมกับร่างกำยำที่ทาบทับเธอลงมา ลูเซียโน่เท้าศอกข้างหนึ่งเอาไว้บนเตียง หญิงสาวไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายคุมเกม เธอรีบพลิกตัวขึ้นมาและดันชายหนุ่มนอนลงไปนอนราบบนเตียงแทนตัวเอง แล้วอัญญาก็ขึ้นมานอนบนตัวของเขา มือบางยกเนกไทสีดำที่เธอหยิบติดมือมาในห้องแต่งตัวขึ้นมา “จะทำอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถาม “อยู่เฉยๆ ค่ะ ฉันกำลังจะทำให้คุณสนุกไงล่ะคะ” สิ้นเสียงหวาน อัญญาใช้เนกไทเลื่อนมาปิดตาชายหนุ่มเอาไว้ช้าๆ ซึ่งลูเซียโน่ก็ยอมให้เธอทำเพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะทำอะไรต่อ ไม่กี่วินาทีต่อมา อัญญาใช้เนกไทปิดดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นจนเสร็จสรรพ เธอลอบมองจมูกโด่งกับริมฝีปากหยักหนาที่ดูน่าหลงใหลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะสลัดหัวเพื่อไล่ความคิดตัวเองออกไป หญิงสาวไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าผู้ชายตรงหน้าของเธอนั้นช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน แต่ในเวลานี้มันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาคิดอะไรพวกนี้ ร่างกำยำสมบูรณ์แบบเลือกที่จะนอนนิ่งๆ เพื่อให้หญิงสาวทำตามอำเภอใจ เนกไทสีดำพันรอบศีรษะและสนิทปิดดวงตาคมเข้มเอาไว้จนมิด อัญญาล้วงมือเข้าไปในร่องอกของตัวเอง เธอหยิบปากกาที่อยู่ตรงกลางร่องหน้าอกอวบอิ่มออกมา มือบางอีกข้างแสร้งทำเป็นดึงรั้งสาบเสื้อของชายหนุ่มออกจากขอบกางเกงอย่างช้าๆ ในขณะเดียวกัน อัญญาหยิบปากกาออกมาพอดี…ซึ่งปากกาที่เธอพกมาด้วยมันคือยาสลบชนิดรุนแรง เพื่อแค่เธอกดตรงก้นปากกา ก็จะมีควันยาสลบออกทางปลายปากกาทันที มือบางกำลังจะกดปากกาใส่หน้าชายหนุ่ม แต่ทว่า… พลัก!! ลูเซียโน่ปัดปากกาในมือของเธอไปไกลจนปากกาอันเล็กล่วงลงไปกลิ้งอยู่ที่พื้นห้อง หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว เพียงชั่วพริบตา ร่างกำยำก็พลิกกลับขึ้นมาทาบทับร่างอรชรเอาไว้แทน มือสากดึงรั้งเนกไทที่ปิดตาเขาอยู่ออกทันที เขาสบตากับเธอพลางยกยิ้มมุมปาก กว่าเขาจะมาถึงจุดนี้ได้ เขาต้องผ่านอะไรมามากมายและฝึกฝนร่างกายกับความสามารถอย่างหนัก ต่อให้เธอจะปิดตาเขาแต่สัญชาตญาณที่ดีเยี่ยมของชายหนุ่ม ต่อให้เขามองไม่เห็นเขาก็รับรู้ได้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ดวงตากลมโตแข็งกร้าวขึ้นมา ชายหนุ่มปรายตาไปมองปากกาอันเล็กที่อยู่บนพื้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกลับมามองหน้าเธออีกครั้ง “คิดว่าฉันจะหลงเชื่อเธอเหรอ…ลูกไม้ตื้นๆ” เสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยขึ้นมาอย่างราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นและเหี้ยมโหด อัญญารับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าอาจจะรู้ทันเธอแล้ว มือบางกำหมัดแน่นเข้าหากันแน่น เธอตั้งท่าจะผลักชายหนุ่มออกจากตัวเธอ แต่ทว่าลูเซียโน่ก็จับกดข้อมือบางทั้งสองข้างและกดเอาไว้กับเตียงนุ่ม “เธอต้องการอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามต่อ อัญญาไม่ยอมตอบกลับชายหนุ่ม เธอแรงออกแรงดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ลูเซียโน่จึงกดข้อมือบางแน่นขึ้นกว่าเดิม “ฉันถามว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร” อัญญาตอบกลับ “หึ! จะบอกอะไรให้นะคนสวย ฉันรู้ทันตั้งแต่ที่เธอก้าวเดินเข้ามาที่นี่แล้ว” “ปล่อยฉัน” เสียงหวานเริ่มแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย “หึ!” ลูเซียโน่แสยะยิ้มจางๆ ชายหนุ่มจับดึงข้อมือบางขึ้นไปรวบตึงเอาไว้เหนือศีรษะของหญิงสาวด้วยมือเพียงข้างเดียว ด้วยแรงอันมหาศาลของชายหนุ่ม จึงทำให้หญิงสาวไม่สามารถขยับแขนหนีออกจากการกอบกุมไปได้ ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามดิ้นแรงมากแค่ไหนก็ตาม ลูเซียโน่ล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องสีดำสนิทในกระเป๋ากางเกงออกมากดโทรออก จากนั้นเขาก็ยกโทรศัพท์แนบหูทันที “เหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญว่ะ เป็นสาวสวยซะด้วยนะ” ชายหนุ่มหน้าคมเข้มคุยโทรศัพท์อยู่ แต่สายตาเจ้าเล่ห์ของเขากลับมองผู้หญิงใต้ร่างด้วยสายตาหวานเชื่อม ก่อนที่เขาจะยกโทรศัพท์ที่แนบหูออกและกดวางสายทันที