ร่างกำยำของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยใบหน้านิ่งเรียบแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและโกรธเคือง มือของลูเซียโน่ยังคงจับมือเล็กของอัญญาเอาไว้ตลอดทางจนกระทั่งมาถึงคฤหาสน์ แต่ชายหนุ่มไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ หญิงสาวสังเกตเห็นมือของเขาที่มีรอยแตกเล็กน้อย แต่ก็คงไม่เท่ากับหน้าของซานโดร
เมื่อเดินมาถึงห้องนอนแล้ว ลูเซียโน่ปล่อยมือหญิงสาวและเดินเข้าไปในห้องน้ำ อัญญาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินตามเขาไปติดๆ
“คุณ” หญิงสาวเอ่ยเรียกชายหนุ่ม แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดเดิน ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำ อัญญาจึงเดินเร็วๆ เพื่อให้ทันชายหนุ่ม ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปจับแขนเขาเอาไว้เพื่อให้เขาหยุดเดิน
“ลูเซียโน่” เธอเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น
ชายหนุ่มจึงค่อยๆ หันหน้ากลับมาหาหญิงสาวอย่างช้าๆ ลูเซียโน่ถอนหายใจออกเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมา
“ทำไมถึงไม
